Acta Universitatis Lodziensis. Folia Linguistica Tom 014 (1986) http://hdl.handle.net/11089/15067 2026-04-06T17:35:13Z 2026-04-06T17:35:13Z Der Imperativ der 2. Person Sińgular /Pluralals Ausdruck der Aufforderung im Polnischen und seine Wiedergabe im Deutschen Czechowska-Błachiewicz, Aleksandra http://hdl.handle.net/11089/15270 2018-02-01T11:20:17Z 1986-01-01T00:00:00Z Der Imperativ der 2. Person Sińgular /Pluralals Ausdruck der Aufforderung im Polnischen und seine Wiedergabe im Deutschen Czechowska-Błachiewicz, Aleksandra W niniejszym artykule funkcje imperatyw 2. osoby l. poj. i mn. w języku polskim, wyrażającego żądanie i jego cechy semantyczno-pragmatyczne, zarówno w języku polskim, jak i niemieckim badane są w oparciu o podział trybu rozkazującego na nacechowany i nienacechowany sposób i możliwości użycia imperatywu 2. osoby. Konieczność rozgraniczenia nienacechowanej funkcji imperatywu 2. osoby w języku polskim od nacechowanej wynika ze stosunku żądania nadawcy do adresata lub do odbiorcy, który to stosunek uzależniony jest od konkretnej sytuacji, nadającej relacji "nadawca-odbiorca" specyficzne cechy semantyczno-pragmatyczne. 1986-01-01T00:00:00Z El aspecto estilistico del empleo indicativo de la forma en - ra Nowikow, Wiaczeslaw http://hdl.handle.net/11089/15269 2021-07-07T06:28:35Z 1986-01-01T00:00:00Z El aspecto estilistico del empleo indicativo de la forma en - ra Nowikow, Wiaczeslaw 1986-01-01T00:00:00Z The Present Perfect Tense and its Polish Equivalents Wróblewski, Janusz http://hdl.handle.net/11089/15268 2018-02-01T11:20:08Z 1986-01-01T00:00:00Z The Present Perfect Tense and its Polish Equivalents Wróblewski, Janusz Artykuł dotyczy użycia angielskiego czasu Present Perfect i jego odpowiedników w języku polskim. 1986-01-01T00:00:00Z Polysemie und Homonymie Sadziński, Roman http://hdl.handle.net/11089/15267 2018-02-01T11:20:07Z 1986-01-01T00:00:00Z Polysemie und Homonymie Sadziński, Roman Przedmiotem artykułu są pojęcia polisemii i homonimii, które niezostały jeszcze zadowalająco zdefiniowane, co daje nie jednokrotnie asumpt do rezygnacji z tego utrwalonego w tradycji językoznawczej rozróżnienia. Na podstawie znaczenia metaforycznego i metonimicznego autor starał się. pokazać, że za utrzymaniem tego rozróżnienia przemawia nie tylko intuicja, lecz również możliwość wypracowania w pełni obiektywnych kryteriów. 1986-01-01T00:00:00Z