http://hdl.handle.net/11089/15440 2026-04-29T10:06:08Z 2026-04-29T10:06:08Z Mokrzycka, Agata http://hdl.handle.net/11089/58242 2026-04-29T08:37:04Z 2005-01-01T00:00:00Z

Predykatory analityczne w literackim języku bułgarskim Mokrzycka, Agata Rozprawa ta stawia sobie za cel opis klasy analityzmów werbo-nominalnych, czyli jednostek składających się z czasownika posiłkowego i nomen abstractum. W niniejszym opracowaniu badanie jest prowadzone w dwóch zasadniczych kierunkach. Po pierwsze zmierza do szczegółowego opisu cech semantycznych i syntaktycznych oraz relacji do klasy czasowników autosemantycznych na przykładzie zbioru zwrotów werbo-nominalnych (predykatorów analitycznych) odnoszących się do pola informacyjnego na podstawie materiału współczesnego z języka bułgarskiego. Ważnym celem takiej analizy jest klasyfikacja zbioru, subkategoryzacja podporządkowana relewantnym cechom semantycznym badanych jednostek. Przebadanie wskazanych wyżej procesów ma zapełnić lukę w wiedzy o rozwoju literackiego języka bułgarskiego z tego zakresu. Drugie zadanie postawione przed tym opracowaniem to opisanie efektów konfrontatywnego badania języków polskiego i bułgarskiego w planie stylistycznym i diachronicznym, co wobec różnic w rozwoju obu języków literackich może stanowić podstawę do interesujących wniosków. Z uwagi na obowiązujące prawo autorskie dostęp do plików został ograniczony do sieci lokalnej w Bibliotece UŁ, natomiast metadane pozostają otwarte na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa (CC BY).

2005-01-01T00:00:00Z Zubrzycka, Kamilla http://hdl.handle.net/11089/58198 2026-04-24T10:30:37Z 2005-01-01T00:00:00Z

Kształtowanie się nazwisk mieszkańców Sandomierza w wiekach od XVI do XVIII Zubrzycka, Kamilla W centrum zainteresowania autorki rozprawy pozostają nie tylko nazwiska historyczne sandomierzan, ale i procesy, które w okresie pomiędzy XVI a XVIII wiekiem doprowadziły do ich ukształtowania. Celem dysertacji jest zgromadzenie i możliwie wszechstronne zbadanie antroponimów i formuł identyfikacyjnych, które zostały wyekscerpowane z sandomierskich ksiąg miejskich spisywanych w latach 1544–1767. Analiza materiału została ukierunkowana tak, by można było wyeksponować główne kierunki procesów nazwiskotwórczych, wskazać najbardziej produktywne modele identyfikacyjne i zwrócić uwagę na związek zachodzący pomiędzy systemem onomastycznym, pojmowanym jako część systemu językowego, a czynnikami społecznymi, które wpływały na jego kształt i rozwój. Takie określenie zadań przesądziło o wyborze socjolingwistycznej metody badania antroponimów. Analityczna część rozprawy, poświęcona procesom towarzyszącym formowaniu się nazwisk, składa się z sześciu podrozdziałów, odpowiadających podstawowym sposobom identyfikowania ludzi. W pierwszym z podrozdziałów omówione zostały nazwy wskazujące najbardziej charakterystyczne cechy zewnętrzne lub wewnętrzne osoby identyfikowanej (jaki jest?). Drugi dotyczy nazw wskazujących na zależności w obrębie rodziny lub większej wspólnoty społecznej (czyj jest?). Trzeci, wskazując na relacje ludzi do poszczególnych miejsc (skąd jest?), wymienia nazwy utworzone od nazw miejscowych, terenowych lub etnicznych. Czwarty, informuje o profesji, zajmowanym stanowisku lub pełnionej funkcji (kim jest?), piąty dotyczy nazw derywowanych od imion lub form hipokorystycznych, które pojawiają się w funkcji drugiego, potocznego określenia ludzi (jakim imieniem jest potocznie określany?), a szósty omawia nazwy pochodzenia obcego. Wnioski wynikające z analizy omawianego materiału poprzedza rozdział poświęcony najbardziej charakterystycznym procesom fonetycznym, jakie znalazły odzwierciedlenie w poszczególnych nazwach własnych. Z uwagi na obowiązujące prawo autorskie dostęp do plików został ograniczony do sieci lokalnej w Bibliotece UŁ, natomiast metadane pozostają otwarte na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa (CC BY).

2005-01-01T00:00:00Z Barbacka, Joanna http://hdl.handle.net/11089/58197 2026-04-24T10:26:48Z 2008-01-01T00:00:00Z

Strona internetowa jako medium językowej autoprezentacji uniwersytetu Barbacka, Joanna Celem rozprawy jest próba diagnozy, jak uniwersytety różnych, choć sąsiednich kultur, radzą sobie z definiowaniem swojej tożsamości w zmieniających się warunkach egzystencji — ewoluującym otoczeniu — na ile adaptują się do otoczenia, a na ile same inicjują kierunki jego rozwoju. Założeniem autorki jest, że kultury (a więc i organizacje) działają zgodnie z ogólną teorią systemów jak systemy otwarte, tworząc funkcjonalny porządek hierarchiczny systemów funkcyjnych — jak np. suprasystemu społeczeństwa polskiego i subsystemu czy systemu funkcyjnego edukacji. W pierwszej części dysertacji przedstawiono podstawy teoretyczne (systemowa teoria kultury, teoria samoorganizacji, językoznawstwo kognitywne i koncepcja językowego obrazu świata), które wyjaśniają, jak definiowane są relewantne pojęcia oraz uzasadniają wybór materiału badawczego dla tak postawionego problemu pracy, wybór metody badawczej (analiza dyskursu) oraz sposób widzenia relacji między różnymi elementami rzeczywistości, wzajemnie się warunkującymi. Następnie przedstawiono samą metodę — analizę zawartości — oraz argumenty na rzecz samego materiału badawczego — tekstu stron internetowych. Analiza i interpretacja wyników badań empirycznych nie opiera się wyłącznie na analizie statystycznej, ilościowej, lecz koncentruje się na tym, że pewne konstrukty pojawiają się we wszystkich lub większości stron domowych, posiadając jednak odmienną semantykę, którą zrekonstruuje się na podstawie analizy kontekstów. Z uwagi na obowiązujące prawo autorskie dostęp do plików został ograniczony do sieci lokalnej w Bibliotece UŁ, natomiast metadane pozostają otwarte na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa (CC BY).

2008-01-01T00:00:00Z Kępiński, Marcin http://hdl.handle.net/11089/58196 2026-04-24T10:23:27Z 2004-01-01T00:00:00Z

Mit, symbol, historia, tradycja. Gombrowicza gry z Kulturą Kępiński, Marcin Celem rozprawy jest wypełnienie luki w badaniach nad dorobkiem Witolda Gombrowicza w kontekście jego „gier z kulturą” oraz pokazanie, jak działają kulturowe mechanizmy gier. Pierwszy rozdział, zatytułowany opowiada o apologiach pisarza tworzonych przez krytykę literacką. Autor próbuje odpowiedzieć w nim na pytanie, jaki jest, zdaniem krytyków i apologetów, idealny czytelnik Gombrowicza i jak jest najdoskonalsza wykładnia jego twórczości. Autor rozprawy bada także obraz pisarza, wykreowany w wielkiej mierze przez niego samego, a wciąż funkcjonujący we współczesnej kulturze. Określa ponadto, jak on sam postrzegam Witolda Gombrowicza. Ukazuje jego biografię jako nierozerwalnie związaną z jego twórczością i ich podział na poszczególne etapy — Polskę międzywojenną, Argentynę, Berlin i wreszcie Vence. W rozdziale drugim patrzy na pierwszą powieść Witolda Gombrowicza jako na grę z mitem inicjacyjnym i archetypem wędrówki bohatera. Rozdział drugi jest ukazaniem właśnie gry prowadzonej z symbolami obecnymi w dramacie pisarza „Ślub”. Rozdział czwarty, poświęcony „Trans-Atlantykowi”, stanowi studium gier z polską kulturą narodową, w którym opisano też stosunek pisarza do Historii. Metodą przyjętą w rozprawie jest metoda hermeneutyczna. Z uwagi na obowiązujące prawo autorskie dostęp do plików został ograniczony do sieci lokalnej w Bibliotece UŁ, natomiast metadane pozostają otwarte na licencji Creative Commons Uznanie Autorstwa (CC BY).

2004-01-01T00:00:00Z