http://hdl.handle.net/11089/25406 2026-04-06T19:29:10Z http://hdl.handle.net/11089/25598 Między ziemią a niebem… Doświadczanie własnej cielesności przez osoby praktykujące podwieszanie ciała – studium socjologiczne Kowal, Katarzyna The aim of the paper is to analyze the experience of the body of a person suspended by the skin from hooks, adopting the perspective of the subject as an embodied entity. The empirical basis for the paper is the author’s own sociological research conducted in the group of 30 people practicing body suspension, the selection of whom had the character of purposive sampling, determined by at least two-time participation in this corporeal practice. Gathering and analyzing of the research material were subordinated to the procedures of grounded theory methodology, within the framework of which the technique of free-form guided interview was used. As the practice of body suspension takes place according to the specific order, the analysis of the empirical material has the form of discussion of the body experience at its six consecutive stages, four of which are strictly related to the act of body suspension itself, while the last two refer to body experience after the act of body suspension. In the practice of body suspension by the skin from hooks, the human body is experienced primarily as a source of pleasure, the achievement of which is determined by the prior experience of the body as a source of pain. Pain is an indispensable sensation here because it determines the dynamics of this corporeal practice. The suspended body is also regarded as an object of ownership, controlled by the subjects to a different extent, as a place of contact with one’s own “ego,” a tool of expression and communication, and, finally, as an object of aesthetic and hygienic care. In the analysis of the suspended body experience, consideration was given to the phenomenological perspective where the body is treated as a physical object, which is a body alive, sensitive, and emotional.; Celem artykułu jest analiza doświadczania ciała osoby podwieszanej za skórę na hakach przy przyjęciu perspektywy podmiotu jako jednostki ucieleśnionej. Empiryczną podstawę tekstu stanowią autorskie badania socjologiczne przeprowadzone w grupie 30 osób praktykujących podwieszanie ciała, których dobór miał charakter celowy, a określał go co najmniej dwukrotny udział w tej praktyce cielesnej. Zbieranie i analiza materiału badawczego zostało podporządkowane procedurom metodologii teorii ugruntowanej, w ramach której odwołano się do techniki wywiadu swobodnego ukierunkowanego. Jako że praktyka podwieszania ciała odbywa się według określonego porządku, analiza materiału empirycznego przybrała postać omówienia doświadczania ciała na jej kolejnych sześciu etapach, z których cztery odnoszą się ściśle do samego aktu podwieszenia ciała, a dwa ostatnie dotyczą doświadczeń cielesnych już po jego zakończeniu. W praktykowaniu podwieszania ciała na hakach za skórę ciało ludzkie jest doświadczane przede wszystkim jako źródło przyjemności, której osiągnięcie wyznaczone jest uprzednim doświadczeniem go jako źródła bólu. Ból jest tu doznaniem nieodzownym, bo wyznacza dynamikę tej praktyki cielesnej. Podwieszane ciało jest również traktowane jako obiekt własności, nad którym badani w różnym zakresie roztaczają swoją kontrolę, miejsce kontaktu ze swoim „ja”, narzędzie ekspresji i komunikacji czy wreszcie obiekt troski estetycznej i higienicznej. Analiza doświadczania podwieszanego ciała została przeprowadzona z uwzględnieniem fenomenologicznej perspektywy traktowania ciała jako obiektu fizycznego, który jest ciałem żywym, odczuwającym i emocjonalnym. 2018-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/25600 Alicja Łaska-Formejster (2015) Pacjent w sieci zależności. Społeczny kontekst praw i autonomii pacjenta. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego Byczkowska-Owczarek, Dominika 2018-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/25599 “I’ll Tell You What You Need to Know.” How Respondents Negotiate the Sense of Meaning- Making—Methodological Reflections from the Field Based on Ethnographic Study of Lesbian Parenting in Poland Wojciechowska, Magdalena The aim of this paper is to shed light on how various interactional and interpretational contexts arising from specific researcher—research participants relationship established in the course of doing ethnographic study on sensitive, and thus often enough resistant to immediate cognition, phenomenon, namely, lesbian parenting in Poland, as well as different ways of embracing these, may factor into the research process. Drawing on specific dilemmas I encountered while doing the study at hand—from engaging a hard-to-reach population that, in a sense, wished to be reached, and the consequences thereof; through being pushed out of the comfort zone as the women under study, in the wake of becoming acquainted with the analysis I offered, “switched” from narrating their “in-orderto motives” to reflecting on the “because motives” behind their actions; to contextualizing emotions arising as my response to experiencing the issues they face (on a daily basis), to name a few—my goal here is to discuss how different ways of collecting and analyzing data—in the context of developing rapport with the women under study—have had an impact on conceptualizing and (re)framing the data at hand.; Celem niniejszego artykułu jest przyjrzenie się temu, w jaki sposób osadzenie relacji na linii badacz–badani, jaka powstaje w toku realizacji badań etnograficznych dotyczących zjawisk trudno dostępnych bezpośredniemu poznaniu, w tym przypadku macierzyństwa lesbijek w Polsce, w różnych kontekstach interakcyjnych i interpretacyjnych, jak i określone sposoby radzenia sobie w ramach tych kontekstów mogą wpłynąć na proces badawczy. Odnosząc się do konkretnych dylematów, jakich doświadczyłam w toku badania – począwszy od docierania do trudno dostępnej grupy, która – w pewnym sensie – chciała, by do niej dotarto, oraz następstw takiej sytuacji; poprzez poczucie bycia wypychaną ze strefy komfortu, gdy po zapoznaniu się z częścią analizy danych badane kobiety przechodziły od werbalizowania motywów „ażeby” do refleksji nad motywami „ponieważ”; po analityczne kontekstualizowanie emocji, które pojawiały się jako reakcja na doświadczanie problematycznych dla badanych obszarów ich codziennego funkcjonowania – moim celem jest naświetlenie tego, w jaki sposób – w kontekście relacji z badanymi – określone sposoby zbierania i analizowania danych mogą wpływać na kategoryzację i (re)konceptualizację danych. 2018-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/25596 Nowi aktywiści. Polski ruch „socios” jako nowa forma relacji kibiców z klubem Grodecki, Mateusz The paper is focused on the Polish “socios” movement which is a relatively new form of institutionalized football fandom in Poland. The presented analysis aims to: 1) investigate sociogenesis of the movement in Poland, 2) describe relations among fans within organizations, and 3) explore relations between “socios” and their football clubs. The study is based on two case studies—“Socios Górnik” Zabrze and “Socios Stomil” Olsztyn which are only two existing “socios” organizations in Poland. The results show that both “socios” organizations emerged as a response to serious and long-lasting financial problems of their clubs which threatened the supporters’ “sense of cultural ownership” of the club. What is more, both „socios” organizations were established by a new category of football supporters (described in the paper as „new activists”). The study also shows that these two organizations differ in their relations with the clubs—the relation between Stomil Olsztyn and their “Socios” can be described as an inclusive one, while Górnik Zabrze authorities have exclusive approach to “their” “Socios”. The main reasons of this difference can be found in a) different definition of inclusiveness in the club-supporters relations, b) politicization of the club authorities, and c) in different level of the financial dependence of the club from the municipal authorities.; Artykuł skupia się na problematyce kibicowskiego ruchu „socios” w Polsce. Jego celem jest 1) opisanie socjogenezy tego ruchu w Polsce, 2) charakterystyka relacji pomiędzy kibicami w ramach poszczególnych stowarzyszeń „socios” oraz 3) relacji tych organizacji ze swoimi klubami. Taki porządek umożliwi następnie analizę potencjału ruchu „socios” do zwiększenia inkluzywności w relacjach klubów z kibicami i dzięki temu do tworzenia się „łączącego” kapitału społecznego zarówno pomiędzy kibicami danego klubu, jak i kibicami i klubami. Podstawą empiryczną przedstawianego artykułu jest studium przypadku dwóch stowarzyszeń typu „socios” w Polsce: Stowarzyszenia „Socios Górnik” – działającego przy klubie Górnik Zabrze oraz Stowarzyszenia „Socios Stomil” – wspierającego klub Stomil Olsztyn. Wyniki badania wskazują na responsywny charakter ruchu spowodowany zagrożeniem poczucia „własności kulturowej” klubu. Co więcej, jest on w dużej mierze inspirowany przez fanów niezwiązanych do tej pory ze zorganizowanym środowiskiem kibiców piłkarskich obu klubów – nazwanych w pracy „nowymi aktywistami”. Relacje w ramach organizacji regulowane są prawnie, jednak w ramach wspólnych działań wytwarzają się również mniej formalne relacje, a w konsekwencji zaufanie między liderami stowarzyszeń. Analizowane przypadki różnią się również efektywnością działań na rzecz zwiększenia inkluzywności klubu w relacjach z kibicami. Badanie wskazuje, że głównymi przyczynami tych różnic są: odmiennie definiowana przez obie organizacje inkluzywność, upolitycznienie konfliktu z klubem oraz zależność finansowa od właściciela – miasta. 2018-01-01T00:00:00Z