http://hdl.handle.net/11089/46153 2026-04-18T00:37:28Z http://hdl.handle.net/11089/46179 Co w trawie piszczy? Rozpoznanie fenomenu roślinnych źródeł dźwięku pomiędzy ich brzmieniem a znaczeniem Janczak, Paulina In our understanding of the world, we have become accustomed to the fact that plants are speechless. The combination of sound and crop concepts evokes tree noise, dry leaf noise, high grass or breaking branches. Then the world of flora stimulated by the wind generates sounds. However, it turns out that these injuries will have to change because the source of sound can also be the interior of the nature that surrounds us. The last decade of research has revealed not only the reception and production of acoustic signals, but also the response to music as plant properties. The observations also indicate that the test subjects communicate with each other. Audio plant products are the starting point for considering sound analysis based on semicotics for the expanding spectrum of recording possibilities and ways of using sound. Attempts were made to locate custom audio sources in the audio space. Important there are also questions about the function and importance of sound, the relationship between esthetic, communication and cognitive values and the interpretation plane.; W naszym obrazie świata przyzwyczailiśmy się do tego, że roślinność jest niema. Zestawienie pojęć dźwięku i rośliny przywołuje w pamięci szum drzew, odgłos suchych liści, wysokich traw czy łamiących się gałęzi. Wówczas świat flory pobudzony przez wiatr generuje dźwięki. Okazuje się jednak, że te wyobrażenia będą musiały ulec zmianie, ponieważ źródłem dźwięku może być także wnętrze otaczającej nas natury. Ostatnia dekada badań tej materii ujawniła nie tylko odbieranie i wytwarzanie sygnałów akustycznych, ale również reagowanie na muzykę jako właściwości roślin. Obserwacje wskazują także na wzajemne komunikowanie się badanych obiektów. Audialne fenomeny o roślinnym pochodzeniu stanowią punkt wyjścia do rozważań na temat analizy dźwięków w oparciu o teorie semiotyki. Wobec poszerzającego się spektrum możliwości rejestracji i sposobów wykorzystania dźwięku dokonano próby umiejscowienia niestandardowych źródeł dźwięku w przestrzeni audialnej. Namysłowi towarzyszą pytania o funkcje i znaczenie dźwięku, relacje walorów estetycznych, komunikacyjnych i poznawczych oraz płaszczyzny interpretacji. 2022-12-30T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/46178 Nie słyszę, a może słyszę więcej Projekt dźwiękowy Katarzyny Michalak i Magdaleny Świerczyńskiej-Dolot Sygizman, Kinga In March 2020 Katarzyna Michalak and Magdalena Świerczyńska-Dolot started working on the project I can’t hear, which became an audio story about what the listeners lacked during the quarantine, what was the result of that lack and what kind of sounds appeared instead. They created a radio feature from the individual stories they had received.The article provides an overview of the project, both in the form of mini-stories posted on the blog as well as a radio feature. It presents the topic of I can’t hear and the formal solutions used in the feature to emphasize the content. The analysis of the project was inscribed in three research perspectives: artistic radio genres, soundscapes and the philosophy of lack. The article highlights the originality of the audio concept and shows it as an element in the discourse on the role of the media in the first stage of the pandemic.; W marcu 2020 roku Katarzyna Michalak i Magdalena Świerczyńska-Dolot rozpoczęły pracę nad projektem Nie słyszę, który stał się dźwiękową opowieścią o tym, jakiś dźwięków słuchaczom zabrakło w czasie kwarantanny i co to zmieniło, a jakie odgłosy pojawiły się w zamian. Z nadesłanych opowieści stworzyły reportaż radiowy.Artykuł jest omówieniem projektu, zarówno w postaci mininarracji zamieszczanych na blogu, jak i powstałego z nich reportażu radiowego. Przedstawia tematykę Nie słyszę, a także formalne rozwiązania zastosowane w reportażu dla uwypuklenia danych treści. Analiza projektu wpisana została w trzy perspektywy badawcze: rozważania na temat artystycznych gatunków radiowych, pejzażu dźwiękowego i filozofii braku. Artykuł podkreśla oryginalność pomysłu audialnego i ukazuje go jako element w dyskursie na temat roli mediów czasów pierwszego etapu pandemii. 2022-12-30T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/46177 Samotność dziecka żydowskiego w Zagładzie na materiale słuchowisk i reportaży radiowych z lat 1950–2021 Bachura-Wojtasik, Joanna The aim of the article is to describe the situation of a Jewish child in the Holocaust. The research material were radio plays and radio documentaries from 1950–2021 produced in three radio stations: Polish Radio in Warsaw, Polish Radio Lublin and Polish Radio Łódź. In my research work I used a qualitative analysis of the artistic contents of radio broadcasts.; Celem artykułu jest deskrypcja sytuacji dziecka żydowskiego w Holokauście. Materiał badawczy stanowiły dla mnie słuchowiska i reportaże radiowe z lat 1950–2021 odnalezione w archiwach trzech rozgłośni radiowych: Polskie Radio w Warszawie (tu: Studio Reportażu i Dokumentu PR oraz Teatr Polskiego Radia), Polskie Radio Lublin i Polskie Radio Łódź. Do jego opracowania została wykorzystana metoda jakościowej analizy zawartości. 2022-12-30T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/46175 Could a robot become a successful actor? The case of Geminoid F Fuoco, Ester Could a robot be a good actor? Could it build an effective relationship of understanding and empathy with other actors or spectators? This paper offers just a glimpse, a first trace of research of a now important phenomenon that affects the Performing Arts, namely the integration of artificial agents both in the creative process and in the theatrical performance. It will be treated for this purpose by the example of the android Geminoid F, protagonist of the play Sayonara (2010) by Japanese director Oriza Hirata, created by Osaka University’s robotics expert Professor Hiroshi Ishiguro, whose gestures have been learned by imitating those of a real professional actress. Watching this android act is an alienating aesthetic experience: from the position of the audience, the boundary between human and robot is unclear. Geminoid F was chosen as co-star in the film of the same name, shot in 2015 by the internationally acclaimed Japanese director Koji Fukada, precisely because of her expressive qualities, as effective as those of a human actor, capable of arousing an empathic reaction in the viewer.; Czy robot może być dobrym aktorem? Czy może zbudować relację opartą na zrozumieniu i empatii z innymi aktorami lub widzami? Niniejszy artykuł oferuje zaledwie przebłysk, pierwszy ślad badań nad ważnym obecnie zjawiskiem, które ma wpływ na sztuki widowiskowe, a mianowicie integrację sztucznych agentów zarówno w procesie twórczym, jak i w przedstawieniu teatralnym. Problem zostanie przedstawiony na przykładzie androida Geminoid F, bohatera sztuki Sayonara (2010) japońskiego reżysera Orizy Hiraty. Jego twórcą jest ekspert robotyki z Uniwersytetu w Osace, profesor Hiroshi Ishiguro, który uczył anroida przez naśladowanie gestów profesjonalnej aktorki. Oglądanie androida jest specyficznym doświadczeniem estetycznym: z pozycji widza granica między człowiekiem a robotem jest niejasna. Geminoid F stał się bohaterką filmu o tym samym tytule, nakręconym w 2015 roku przez uznanego na całym świecie japońskiego reżysera Koji Fukadę. 2022-12-30T00:00:00Z