http://hdl.handle.net/11089/8604 2026-04-09T22:52:40Z http://hdl.handle.net/11089/8647 Gadamers Hermeneutik Potępa, Maciej Rozumienie dokonuje sie w dyskursie z przeszłością, tradycją, i samo jest historycznym dzianiem się, w które człowiek jest zawsze zanurzony. Podstawowym założeniem możliwości dyskursu jest język. W nim dzieje się prawda bycia. Człowiek w swojej wiedzy o sobie i o áwieole jest objęty przez język, który nie należy do sfery "ja", lecz do sfery "my". Wszystkie formy ludzkiej wspólnoty są formami wspólnoty językowej. W ten sposób historia staje się absolutnym podmiotem. 1987-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/8646 Der Mensch als kreatives Subjekt in den ästhetischen Ansichten des polnischen Modernismus Ciszewska, Jadwiga Treścią artykułu jest charakterystyka cech swoistych polskiej wersji modernizmu. Analiza polskiej myśli estetycznej z przełomu XII i XX w. wskazuje, że program polskich modernistów niesłusznie utożsamia się z estetyzmem. Wydaje si®, że modernistycznego odwrotu od rzeczywistości nie należy traktować jedynie jako ucieczki od skomplikowanych problemów ówczesnej codzienności. Równie uprawnione jest Interpretowanie go jako sposobu wiodącego do zachowania wartości humanistycznych, które zatraciły si® w otaczającej artystów rzeczywistości. Aksjologię modernistów uzasadniało założenie o monistycznym charakterze bytu. Jego naturalną konsekwencją było traktowanie sztuki - ze względu na jej cechy - jako jedynego rodzaju działalności ludzkiej, który umożliwia kontakt z Absolutem. Bowiem zbliżenie do istoty rzeczy jest możliwe jedynie poprzez dzieło sztuki stanowiące przekaz wartości absolutnych. Wysoka ranga twórczoáoi wynika z faktu, iż wartości te są zapośredniczone w duszy twórcy. 1987-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/8645 Granica i miejsce (To co ludzkie w człowieku) Chirpaz, Francois Comprendre eet toujcurs rencontrer et mettre en evldenoe la difference spécifiquej en ľ occurence, oe qui fait que ľ honíme est ce qu'il eat. Le chemin lci emprunté a choisi de condulre l'investigation äpartir de la determination ď'un lieu, c’eet a dire par le reperage du trace dee frontieres qui délimitent l'humain dans le monde et l'humain dans ľ homme. Toute frontiers opere un double mouvement: elle sópare deux regions et met en relation cela meme qu’elle aépare. Ce qui est séparé est par consequent touioura á la foia proche at distent. Aussi bien, le lieu de la realite humaine eat delimite par la frontiere qui la separe du monde des eimples vivanta et de la simple vie. Par toute aon existence, l’homne est cet etre qui est de part en part un etre biologique, et toute son existence se construit dans l'ecart creusé et maintenu a l'endroit de la simple vie. Il n’у а рая d’homme sans la vie et l'humain commence, dans l'homme, au moment ou l'existence prend ses distances á l'éndroit de la simple vie. Par toute son exiatence, I1 appartlent au monde de la communaute de ses semblables, et tout est en lui faqonne par son appartenance a cette ccmmunauté, mais c’est dans la proximite de ce semblable que 1'homme découvre la realite des, l'inhumain qui nait de l'irruption de la violence engendrée par la cohabitation. Ľ hommeest est enfin cet etre qui se reconnait proche du divin et i1 ne découvre la grandeur de l'humain en lui qu'en découvrant dans l’eclat de la beaute et de la pensée comme une trace ď'une realite d’un autre ordre, ce qu’ il пошше le divin. Male ä ne pas savoir reconnaitre qu’il n’est qu’un homme et non paa un dieu, il ae voue á la folie de la démesure et a se vouloir trop grand, i1 ee perd. Le lieu propre de l'humain de l'homme doit dons etre recherche en cette relation toujoura complexe ou le plus proohe ne peut se laisser comprendre que dans la diat&noe, et la proximité dans ľécart. Un tel lieu delimite l’eepace propre de l'existence celui ou elle eat toujours necesaairement reque en son origine, puisque nul ne s’est jamais fait naitre lui-meme, mais ou elle a ă se prendre en charge: á prendre en charge ea propre destináe et ä se réaliser comme existence. 1987-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/8644 Naturalismus - Antinaturalismus - Kulturalismus Pobojewska, Aldona Spór między antropologią naturalistyczną a antynaturalistyczną, w którym każda partia usiłuje wyjaśnić osobliwość człowieka wychodząc z opozycji natura - kultura (człowiek jako byt do natury sprowadzony albo naturze przeciwstawny) jest zasadniczo nierozwiązywalny. Kulturalizm (stanowisko autorki; zakłada realność bytu jako pewnej całości, tzn. realność społeczno-historycznej obiektywności, w której opozycja miedzy naturą a kulturą zostaje zniesiona. 1987-01-01T00:00:00Z