http://hdl.handle.net/11089/12186 Sun, 05 Apr 2026 00:49:20 GMT 2026-04-05T00:49:20Z http://hdl.handle.net/11089/14854 FUNDUSZE INWESTYCYJNE JAKO ALTERNATYWNA FORMA LOKOWANIA OSZCZĘDNOŚCI Grzelczak, Marlena Fundusze Inwestycyjne to forma wspólnego inwestowania polegająca na zbiorowym lokowaniu środków pieniężnych. W Polsce zgodnie z ustawą o funduszach inwestycyjnych są onezarządzane przez Towarzystwa Funduszy Inwestycyjnych w formie spółek akcyjnych. W większości przypadków TFI należą do największych banków. Można wyróżnić cztery podstawowe grupy funduszy inwestycyjnych: fundusze akcji, fundusze hybrydowe, fundusze papierów dłużnych, fundusze gotówkowe i rynku pieniężnego. Istotnymi uczestnikami rynku finansowego są gospodarstwa domowe, czyli tzw. inwestorzy indywidualni. Gospodarstwa domowe mają szeroki wybór różnych form lokowania swoich oszczędności – depozyty bankowe, akcje, obligacje, nieruchomości, jednostki uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych lub utrzymywanie gotówki. W ostatnim czasie nastąpił wyraźny wzrost zainteresowania gospodarstw domowych funduszami inwestycyjnymi będący efektem obniżek stóp procentowych przez Radę Polityki Pieniężnej. Największą popularnością w ostatnim czasie cieszą się fundusze gotówkowe i pieniężne, a także fundusze dłużne. Do głównych zalet inwestowania w fundusze należą: bezpieczeństwo, elastyczność, porównywalność i transparentność. Fundusze nie mają żadnych barier wejścia i wyjścia, są tanie i proste w obsłudze. Mogą stanowić całkiem dobrą alternatywę wobec lokat bankowych. Wed, 01 Jan 2014 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/14854 2014-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/14852 UWARUNKOWANIA STABILNOŚCI EUROPEJSKIEGO SEKTORA FINANSOWEGO Gasz, Małgorzata Mając na uwadze negatywne skutki, jakie ostatni kryzys finansowy wywołał w realnej sferzegospodarki należy stwierdzić, że stabilność systemu finansowego i w szczególności sektora bankowego,powinna być traktowana przez rządy i instytucje nadzorcze jako dobro publiczne. W tymcelu konieczne jest wypracowanie rozwiązań wspierających stabilność sektora finansowegow dłuższym horyzoncie czasu, umożliwiających identyfikację i szybkie reagowanie na pojawiającesię zagrożenia oraz wzmocnienie nadzoru finansowego w skali krajowej, europejskiej i międzynarodowej.Osiągnięcie satysfakcjonujących efektów w tej sferze utrudnia obecnie niestabilna koniunkturagospodarcza w krajach UE oraz trudności z zarządzaniem finansami publicznymi. Celemartykułu jest weryfikacja hipotezy, iż mnogość nowych regulacji oraz instytucji nadzorczycho różnej skali oddziaływania ograniczać może tempo i skuteczność stabilizowania europejskiegosektora bankowego. Wykorzystując metodę analizy opisowej a artykule dokonano charakterystykidziałań w obszarze funkcjonowania sektora bankowego podjętych w reakcji na kryzys z 2007 r.oraz uwarunkowań stabilności sektora bankowego. W dalszej części artykułu dokonano przeglądunajważniejszych inicjatyw służących budowaniu długookresowej stabilności na europejskim rynkufinansowym. Zdaniem autorki do podstawowych czynników ograniczających budowę stabilnegosystemu finansowego zaliczyć należy znaczny zakres złożoności inicjatyw podjętych na forumUE, mnogość regulacji w obszarze budowy nowej architektury systemu finansowego, co niesprzyja efektywności i może skutkować brakiem przejrzystości oraz powielaniem kompetencji,konflikt interesu pomiędzy nadzorcami unijnymi i krajowymi oraz brak wspólnego stanowiskawszystkich państw członkowskich wobec wprowadzanych zmian. Dotychczasowa neoliberalnadoktryna dotycząca minimalizowania roli instytucji nadzoru i regulacji w systemie finansowympowinna zostać zastąpiona koncepcją bazującą na wzmocnieniu nadzoru, przejrzystych regulacjachprawnych ograniczających zjawisko arbitrażu i wyznaczających zakres oraz skalę odpowiedzialnościza podejmowane decyzje wraz z możliwymi konsekwencjami. Zasadniczym celempowinno stać się stworzenie systemu umożliwiającego identyfikację i szybkie reagowanie napojawiające się zagrożenia, zapewniającego ochronę przed nadużyciami oraz eliminującego możliwienajwięcej ryzyk a także zabezpieczającego interesy osób prywatnych i instytucji sfery publicznej.W warunkach globalnego rynku finansowego pożądanym jest utworzenie organizacjio zasięgu światowym mającej międzynarodowy mandat do działań w sferze wspierania stabilnościświatowego sektora finansowego. Wed, 01 Jan 2014 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/14852 2014-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/14853 DEMONOPOLIZACJA REGIONALNEJ POZYCJI GIEŁD PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH I JEJ KONSEKWENCJE Gorczyńska, Alina Celem artykułu jest analiza przemian w zakresie demonopolizacji regionalnej pozycji giełd  papierów wartościowych oraz konsekwencji zaistniałych zmian. Jako hipotezębadawcząprzyjęto, iż zmiany w otoczeniu prawnym i technicznym uwarunkowały demonopolizacjęregionalnej pozycji giełd oraz dalsze konsekwencje o charakterze mikro i makroekonomicznym. W celu weryfikacji hipotez, jako bazę  źródłowąwykorzystano studia literaturowe, które pozwoliły zapoznaćsięz kluczowymi problemami teoretycznymi i zaprezentowaćistotęproblematyki związanej ze zjawiskiem demonopolizacji giełd papierów  wartościowych. W artykule wykorzystano analizęprzyczynowo-skutkowądla przedstawienia procesu przekształcania dotychczasowej roli (regionalnej) giełdy i towarzyszących efektów oraz analizęlogicznąpolegającąna poszukiwaniu logicznych relacji między przyczynami i konsekwencjami tych zmian. Przeprowadzona  analiza  dała  podstawy  do  weryfikacji hipotezy,  iż na  skutek  zmian  prawnych związanych z liberalizacjąfunkcjonowania giełd oraz przemian technologicznych, giełdy papierów  wartościowych utraciły swą dotychczasow ąpozycję.  W  konsekwencji,  aby być konkurencyjnymi,  rozpoczęły  procesy  elektronizacji  obrotu,  dezintermediacji  i  demutualizacji,  porozumień i konsolidacji. Zjawiska te sąstosunkowo nowe, rozpoczęły siępod koniec XX w. i stanowiąnowe wyzwanie dla teoretyków i praktyków finansów. Wed, 01 Jan 2014 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/14853 2014-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/14851 STRATEGIE PRZYCHODOWOŚCI MAJĄTKU OBROTOWEGO PRZEMYSŁOWYCH SPÓŁEK AKCYJNYCH NOTOWANYCH NA GIEŁDZIE PAPIERÓW WARTOŚCIOWYCH W WARSZAWIE Comporek, Michał Przychodowość majątku obrotowego jest istotną miarą z punktu widzenia podejmowania, re-alizacji i kontrolowania operacyjnych decyzji gospodarczych w przedsiębiorstwie. Odzwierciedla ona powstałe ilościowe i wartościowe efekty procesu produkcji i sprzedaży, przypadające na jednostkę pieniężną posiadanych aktywów obrotowych przedsiębiorstwa. Zasadniczym celem artykułu jest przedstawienie wyników badań empirycznych nad zróżni-cowaniem czynników kształtujących przychodowość majątku obrotowego giełdowych spółek akcyjnych. Do czynników tych zakwalifikowano: przychodowość kosztów, kosztochłonność kapitału obrotowego netto oraz strukturę majątku obrotowego. Dla celów badawczych pracy sformułowana została jednocześnie hipoteza badawcza twier-dząca, iż w przemysłowych spółkach giełdowych realizowane są głównie strategie wysokiej przy-chodowości majątku obrotowego. Badaniom empirycznym poddano spółki kapitałowe notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie w latach 2007–2011, które zostały zakwalifi-kowane do grupy przedsiębiorstw przemysłu metalowego oraz przemysłu spożywczego. Badania empiryczne wykazały, iż zarówno w przypadku spółek giełdowych zaliczanych do grona przedsiębiorstw przemysłu metalowego, jak spółek zaszeregowanych do grona przedsię-biorstw przemysłu spożywczego, w przeważającym stopniu odnotować można było pierwszeń-stwo stosowania konserwatywnych strategii przychodowości majątku obrotowego. W analizowa-nym horyzoncie nie występowały także typowe, jednokierunkowe zmiany wielkości czynników kształtujących przychodowość majątku obrotowego. Wydaje sie jednak, iż przedstawione wyniki badań nie mogą spełniać warunku generalizacji. Powinny być one poszerzone w oparciu o szersze spektrum przedsiębiorstw sektora przemysłu oraz w odniesieniu do dłuższego okresu badań. Wed, 01 Jan 2014 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/14851 2014-01-01T00:00:00Z