http://hdl.handle.net/11089/218 Sun, 05 Apr 2026 13:44:29 GMT 2026-04-05T13:44:29Z http://hdl.handle.net/11089/473 Sustainable development of Poland and Europe - spatiotemporal analysis and spatial EKC models Antczak, Elżbieta Sun, 01 Jan 2012 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/473 2012-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/469 Comparative Analysis of DRG Systems in the EU Countries Świderek, Maria W Polsce system Jednorodnych Grup Pacjentów (JGP) został wprowadzony 1 lipca 2008 roku. Nowym sposobem rozliczeń został objęty pobyt pacjenta w szpitalu. System JGP w Polsce został w swojej pierwotnej postaci przejęty z modelu brytyjskiego, chociaż w ciągu niecałego roku funkcjonowania znacznie ewoluował i można uznać, że polska wersja HRG jest odrębnym mode- lem w ramach systemów DRG. Po raz pierwszy system DRG został wprowadzony w Stanach Zjednoczonych w roku 1983 (Uniwersytet w Yale) w publicznym systemie Medicare. Obecnie DRG obowiązuje w większości krajów Unii Europejskiej. Głównym celem artykułu jest analiza wpływu nowego systemu rozliczania kosztów pacjenta na poziom finansowania świadczeń opieki zdrowotnej oraz na poprawę wskaźników dotyczących efektywności zarządzania w ochronie zdrowia społeczeństwa. Artykuł wskazuje również na problemy wynikające z wprowadzenia nowego systemu opartego na budowie homogenicznych grup pacjentów. Grupy te są wyodrębnione pod względem diagnozy głównej, diagnozy współistniejącej, płci i wieku. Mimo, że jest to jeden z najnowocześniejszych systemów rozliczeniowych w zakresie ochro- ny zdrowia to niestety posiada również wady. Jednym z najistotniejszych problemów, który jest bezpośrednim skutkiem wprowadzenia DRG jest odejście od leczenia kompleksowego pacjenta na rzecz wybranej (najdroższej) procedury medycznej. Fri, 01 Jan 2010 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/469 2010-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/468 Goals of National Bank of Poland Monetary Policy and Inflation Targeting Strategy in Relation to the European Central Bank Policy Trembińska, Joanna Wraz z podpisaniem w 1991 roku Układu Europejskiego przed Narodowym Bankiem Pol- skim (NBP) zostało postawione bardzo ważne zadanie. Dotyczy ono osiągnięcia stabilności cen oraz integralności systemu finansowego przy jednoczesnym dostosowaniu do wymogów Europejskiego Systemu Banków Centralnych. Dodatkowo na NBP nałożono obowiązek wypełnienia monetarnych kryteriów zbieżności zawartych w Traktacie z Maastricht, co stało się warunkiem przystąpienia Polski do Unii Gospodarczej i Walutowej. Podstawowym i najważniejszym zadaniem NBP jest dążenie do osiągnięcia stabilnej i niskiej inflacji. W celu realizacji stabilności cen, Europejski Bank Centralny (EBC), a tym samym NBP wykorzystują strategie bezpośredniego celu inflacyjnego (BCI). Strategia ta została uznana za najlepszy sposób osiągnięcia finalnego celu polityki pieniężnej. Ponadto, strategia BCI przyczyniła się do antyinflacyjnej wiarygodności NBP oraz do skutecznej kontroli inflacji. W artykule poruszona została kwestia dostosowania strategii polityki pieniężnej NBP do wielu założeń polityki EBC wraz z próbą oceny rezultatów takiego podejścia. Przedstawione zostały również przyczyny odejścia od przyjmowania za finalne innych celów polityki pieniężnej. Celem pracy jest znalezienie odpowiedzi na pytanie, czy strategia BCI jest rzeczywiście najskuteczniejszym sposobem realizacji celu ostatecznego, czyli najlepszą drogą do stłumienia inflacji i utrzymania jej na niskim poziomie. Fri, 01 Jan 2010 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/468 2010-01-01T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/454 Pursuances and Challenges for State Aid in the Time of Crisis Wrońska, Elżbieta Maria Pomoc publiczna stanowi jeden z instrumentów polityki państwa w gospodarce rynkowej. Pomocą publiczną jest przysporzenie korzyści finansowych ze środków publicznych, w sposób, który mógłby naruszać konkurencję. Założenia Strategii Lizbońskiej i zalecenia określone przez Radę Europy wskazują na konieczność zredukowania rozmiarów pomocy, ze szczególnym uwzględnieniem pomocy zniekształcającej konkurencję, oraz prowadzenie bardziej przejrzystego systemu jej przyznawania. W latach 2000–2007 łączna wartość pomocy publicznej w Polsce wyniosła 20,2 mld euro, co daje wartość przeciętną na poziomie 2,5 mld euro rocznie. Łączna wartość pomocy publicznej w okresie 2000–2007 dla 15 krajów Unii Europejskiej wynosiła 477,2 mld euro, co w przeliczeniu na kraj oznacza średnią na poziomie 3,9 mld euro rocznie. Łączna wartość pomocy publicznej dla 27 krajów Unii Europejskiej wyniosła 535,9 mld euro, co w przeliczeniu na jeden kraj oznacza średnią roczną na poziomie 2,5 mld euro. Z powyższego wynika, że łączna wartość pomocy publicznej dla UE 27 stanowi 112% wartości pomocy publicznej UE 27. Oznacza to, że kraje nowe w UE oddziałują w niewielkim stopniu na pomoc publiczną ogółem. Należy też zwrócić uwagę, że kraje UE-15 dokonały restrukturyzacji swoich gospodarek w latach 80 i 90tych XX wieku. Polska i inne kraje postkomunistyczne włączone w struktury UE są wciąż na początku drogi restrukturyzacji gospodarki, podczas gdy „stare” kraje Unii Europejskiej proces ten zakończyły. Zauważyć należy, że kraje UE-15, będąc aktualnie w dużo lepszej sytuacji niż pozostałe kraje, wymagają od pozostałych krajów, które znajdują się w gorszej sytuacji niż ta, w której się znajdowały one kilkanaście lat temu, stosowania zasad jakie same aktualnie stosują. Analizując problematykę pomocy publicznej zwrócić należy uwagę na specyfikę uwarunkowań Polski w porównaniu do krajów Europy Zachodniej. Polskę charakteryzuje relatywnie wysoka stopa bezrobocia, niedokończony proces restrukturyzacji, słabość strukturalna sektora małych i średnich przedsiębiorstw. Wydaje się, że kryzys finansowy lat 2007–2008 i wiążące się z tym spowolnienie gospodarcze w 2008 stawiają nowe wyzwania dla polityki Unii Europejskiej w zakresie pomocy publicznej, szczególnie tej przeznaczonej na ratowanie i restrukturyzację. Jednak dotychczasowe doświadczenia wskazują, że pomoc w związku z kryzysem została udzielona wyłącznie starym krajom UE. Należy zwrócić uwagę, że o ile w Polsce dotychczas nie było znaczących potrzeb pomocy w związku z kryzysem finansowym, jednak występują innego rodzaju potrzeby. Fri, 01 Jan 2010 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/454 2010-01-01T00:00:00Z