http://hdl.handle.net/11089/31531 Sat, 04 Apr 2026 20:15:01 GMT 2026-04-04T20:15:01Z http://hdl.handle.net/11089/34080 Environmental Justice in the Context of Urban Green Space Availability Koprowska, Karolina Environmental justice is a term that includes both exposure to environmental ‘bads’ as well as access to environmental ‘goods’ which might be unequally experienced by different socio‑economic groups. In other words, environmental justice scholars study whether everybody can have an equal right to a healthy, nurturing environment which supports their development and well‑being. The environmental justice movement arose in response to the so‑called ‘environmental racism’ in the USA which affected communities of blue‑collar workers, people with lower income and of Afro‑American, Asian, Latin or native origins. Although initially environmental (in)justice was rooted in racial discrimination in the USA, nowadays it encompasses a wider range of issues, including problems at the local and global level, from degradation and pollution of natural resources to aspects related to spatial planning. Unequal access to environmental amenities – such as green spaces – was not the main focus of the discourse, however, it is gaining attention nowadays, especially in the context of urban environment. Urban green spaces influence health and well‑being of urban residents, but access to them can be uneven in terms of socio‑spatial heterogeneity. Growing challenges of living in cities, related to, among others, climate change, densification or sprawling of developments, urban heat islands, and other nuisances, require sustainable management of green spaces and provision of equal (socially just) access to benefits provided by these areas. Moreover, another important aspect of the discussion is linked to potentially beneficial planning decisions (e.g. increasing availability of urban green spaces) and their long‑term consequences, which may eventually lead to gentrification and increased social inequalities (environmental injustice). Complexity of the problem related to availability of green spaces in cities needs an interdisciplinary approach which combines ecological, spatial and socio‑economic aspects. The article reviews the current state‑of‑the‑art literature in the field of environmental justice, with particular emphasis on green space availability in the context of urban environment.  ; Sprawiedliwość środowiskowa to termin, który zawiera zarówno ekspozycję na zagrożenia środowiskowe, jak i dostęp do dóbr środowiskowych, które mogą być różnie doświadczane przez poszczególne grupy społeczno‑ekonomiczne. Innymi słowy, sprawiedliwość środowiskowa bada, czy każdy może mieć równe prawo do korzystania ze środowiska, które zapewnia rozwój, zdrowie i dobre samopoczucie. Ruch na rzecz sprawiedliwości środowiskowej powstał w odpowiedzi na przejawy dyskryminacji na tle tzw. rasizmu środowiskowego w Stanach Zjednoczonych, której doświadczyły społeczności klasy robotniczej, o niskich dochodach, pochodzenia afroamerykańskiego, azjatyckiego, latynoamerykańskiego oraz rdzenni mieszkańcy. I choć niesprawiedliwość środowiskowa miała początkowo silny związek z dyskryminacją rasową w Stanach Zjednoczonych, obecnie jest to zagadnienie znacznie szersze, obejmujące problemy globalne i lokalne, związane z degradacją i skażeniem zasobów naturalnych oraz planowaniem przestrzennym. Mimo że nierówny dostęp do dóbr środowiskowych – takich jak tereny zieleni – nie był początkowo głównym nurtem dyskursu, obecnie zyskuje na znaczeniu, zwłaszcza w kontekście miast. Tereny zieleni w miastach są istotnym czynnikiem stanowiącym o dobrym zdrowiu i samopoczuciu mieszkańców, jednak dostęp do nich może być zróżnicowany pod względem społeczno‑przestrzennym. Z powodu coraz poważniejszych problemów dotyczących zarządzania i życia w miastach, związanych m.in. ze zmianami klimatu, zagęszczaniem czy rozlewaniem się przestrzennym miast, konieczne staje się zrównoważone zarządzanie zasobami terenów zieleni oraz zapewnienie równego (sprawiedliwego społecznie) dostępu do płynących z nich korzyści. Ważnym aspektem jest również związek między podejmowaniem pozornie korzystnych decyzji planistycznych w miastach (m.in. w celu zwiększenia dostępności terenów zieleni) a ich długofalowymi skutkami, które prowadzą do gentryfikacji i nasilenia niesprawiedliwości środowiskowej. Ze względu na złożoność problemu dostępności terenów zieleni w miastach zbadanie tego zjawiska wymaga podejścia interdyscyplinarnego, uwzględniającego aspekty ekologiczne, przestrzenne oraz społeczno‑ekonomiczne. Niniejszy artykuł stanowi przegląd literatury tematu i obecnie prowadzonych w tym zakresie badań, ze szczególnym uwzględnieniem dostępu do zasobów terenów zieleni w miastach. Mon, 02 Mar 2020 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/34080 2020-03-02T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/34079 Quantile Non‑parametric Additive Models Trzpiot, Grażyna Quantile regression allows us to assess different possible impacts of covariates on different quantiles of a response variable. Additive models for quantile functions provide an attractive framework for non‑parametric regression applications focused on functions of the response instead of its central tendency. Total variation smoothing penalties can be used to control the smoothness of additive components. We write down a general approach to estimation and inference for additive models of this type. Quantile regression as a risk measure has been applied in sector portfolio analysis for a data set from the Warsaw Stock Exchange.; Regresja kwantylowa jest narzędziem analitycznym, które pozwala na ocenę oddziaływania zmiennych wyjaśniających, współzależnych na różne kwantyle zmiennej wyjaśnianej. Addytywne modele funkcji kwantylowych stanowią atrakcyjne ramy dla nieparametrycznych aplikacji regresji skoncentrowanych na funkcjach kwantyli zamiast na ich centralnej tendencji. W celu kontrolowania gładkości składników dodatkowych można zastosować kary za całkowite wygładzanie zmian. W artykule przedstawiono ogólne podejście do estymacji i wnioskowania dla modeli addytywnych tego typu. Regresja kwantylowa wykorzystywana jako miara ryzyka została zastosowana w analizie portfela sektorowego dla zbioru danych z Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie. Mon, 30 Dec 2019 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/34079 2019-12-30T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/34077 Diversified Ownership Structure and Dividend Pay‑outs of Publicly Traded Companies Pieloch-Babiarz, Aleksandra The aim of this article is to identify and characterise the relationship between the ownership structure and dividend pay‑out of listed companies. The research hypothesis states that along with an increase in a degree of ownership concentration both the propensity to pay a dividend and its amount increase. The research has been conducted on a group of 354 non‑financial companies listed on the Warsaw Stock Exchange. The basic research method is the analysis of logistic and tobit regression. The research shows that along with an increase in the complexity of the ownership structure, the share of the State Treasury, institutional investors and board members, decisions on dividend pay‑out are made more often, and the amount of dividend is higher. Examining the degree of ownership concentration expressed by the Herfindahl‑Hirschman index, diversified results have been obtained. An estimation of some regression models shows that stronger ownership concentration favours the decision to pay a dividend (dividends are paid out more frequently), however, as a degree of ownership concentration increases, a decrease in the amount of dividend is observed. The research results presented in this article are a supplement to the existing analyses carried out on the global markets and an extension of the existing research conducted on the companies listed on the Warsaw Stock Exchange.; Celem artykułu jest zidentyfikowanie i scharakteryzowanie relacji między strukturą własności spółek publicznych a realizacją wypłaty dywidendy. Hipoteza badawcza stanowi, iż wraz ze wzrostem stopnia koncentracji własności wzrasta zarówno skłonność do wypłaty dywidendy, jak i jej wysokość. Badania przeprowadzone zostały na grupie 354 spółek niefinansowych notowanych na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie. Zasadniczą metodą badawczą była analiza regresji logistycznej i tobitowej. Przeprowadzone badania wykazały, że wraz ze wzrostem w strukturze własności udziału Skarbu Państwa, inwestorów instytucjonalnych i członków zarządu, decyzje o wypłacie dywidendy zapadały częściej, a wysokość wypłaty wzrastała. Analizując stopień koncentracji własności wyrażony indeksem Herfindahla‑Hirschmana, uzyskano zróżnicowane wyniki badań. Estymacja niektórych modeli regresji wykazała, iż silniejsza koncentracja własności sprzyjała podjęciu decyzji o wypłacie dywidendy (dywidendy wypłacane były częściej), jednakże wraz ze wzrostem stopnia koncentracji własności wysokość dywidendy malała. Przedstawione w artykule wyniki badań stanowią uzupełnienie dotychczasowych analiz prowadzonych na rynkach światowych i są rozszerzeniem dotychczasowych badań prowadzonych na GPW w Warszawie. Mon, 30 Dec 2019 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/34077 2019-12-30T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/34076 Opportunism in Corporate Management Rudolf, Stanislaw A growing interest in the phenomenon of economic opportunism can be mainly explained by new institutional economics (NIE). It has changed the limitation of that phenomenon into the main method of increasing the efficiency of business entities. Opportunistic attitudes and behaviour can be particularly observed in a business entity. A tendency towards opportunism should be considered both while entering contracts and while developing a strategy for a company. The article is aimed at presenting the essence of opportunism and at defining its place in new institutional economics. It is also aimed at identifying opportunistic attitudes in corporate operation and at indicating the ways to limit such attitudes. While analysing the role of opportunism in corporate management, the main focus shall be set on opportunistic interdependencies in corporate governance. Opportunistic attitudes may be presented not only by the management board of a company but also by its other stakeholders. They may use incompleteness of agreements that have been entered into or asymmetry of information in order to increase their gain at the expense of others. The article provides a more detailed analysis of opportunistic attitudes presented by employee organisations in highly developed countries as well as in post‑communist countries, where opportunism is manifested in demanding attitudes or in protection of monopolist positions.; Rosnące zainteresowanie zjawiskiem oportunizmu w ekonomii zawdzięczamy głównie nowej ekonomii instytucjonalnej. Uczyniła ona z jego ograniczania główny sposób podnoszenia efektywności podmiotów gospodarczych. Postawy czy zachowania oportunistyczne są szczególnie widoczne w przedsiębiorstwie. Skłonność do oportunizmu należy więc uwzględniać zarówno przy zawieraniu kontraktów, jak i przy przygotowywaniu strategii firmy. Artykuł ma na celu przybliżenie istoty oportunizmu, określenie jego miejsca w nowej ekonomii instytucjonalnej oraz identyfikację postaw oportunistycznych w działalności przedsiębiorstwa, a także sposobów jego ograniczania. Przy badaniu roli oportunizmu w zarządzaniu przedsiębiorstwem skoncentrowano się na tzw. współzależnościach oportunistycznych w nadzorze korporacyjnym. Postawy oportunistyczne przejawia bowiem nie tylko zarząd spółki, ale również inni jej interesariusze. Mogą oni wykorzystywać niekompletność zawieranych kontraktów bądź asymetrię informacji dla zwiększenia swoich korzyści kosztem innych. Bardziej szczegółowo zanalizowano postawy oportunistyczne organizacji pracowniczych – zarówno w krajach wysoko rozwiniętych, jak i w postkomunistycznych. Oportunizm tych ostatnich przejawia się m.in. w ich postawach roszczeniowych czy obronie pozycji monopolistycznych. Mon, 30 Dec 2019 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/34076 2019-12-30T00:00:00Z