http://hdl.handle.net/11089/41115 Wed, 08 Apr 2026 06:30:22 GMT 2026-04-08T06:30:22Z http://hdl.handle.net/11089/41167 El refugio cultural festival, graffiti and urban art in the historic centre of Puebla in Mexico Jiménez, Gustavo Valencia; Hernández Sánchez, Adriana; De La Torre Sánchez, Christian Enrique The city of Puebla was put on the UNESCO list of Cultural Heritage of Humanity in 1987; its history dates back to the sixteenth century allowing for the preservation of various important buildings, such as churches with baroque and neoclassical facades, buildings from the period known as Novo Hispanics, when some of its historic neighbourhoods were founded, including the Barrio el Refugio, hereinafter referred to as BR, where indigenous people employed in the lime manufacture used to live. Since those times, however, the neighbourhood has become a place with bad reputation, “a den of thieves” (Leicht). The traditional, religious commemoration, the “Fiesta Patronal de la Virgen del Refugio,” is the most important celebration in the neighbourhood. In the Church of La Virgen del Refugio, built in the seventeenth century after an inhabitant painted a mural with the image of the virgin, the “mañanitas” are sung with the Mariachi. During the patronal feast, the “El Refugio Cultural Festival” is held with more than a hundred artists taking part and creating about a thousand murals according to the organiser’s estimation. This happens in the city where a project “Puebla Ciudad Mural” was started, as an initiative of the “Colectivo Tomate,” which sought to regenerate the neighbourhood through art, in alliance with the government and private companies. However, these policies are more tourist oriented rather than benefit the neighbourhood. For this reason, the graffiti movement “Festival Cultural el Refugio” is becoming a meeting point for urban artists from Mexico and Puebla, accustomed to taking up public or private space, as they demand space where they can live and express themselves. For ten years the festival has realised more than one thousand pieces of urban art, including Wild Style graffiti, bombs, stickers, stencil, and murals. All this is done under the patronage of the artists themselves, as three hundred of them come from all over the country to take part in every edition of the festival that does not receive any government support or other form of sponsorship. Wed, 08 Dec 2021 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/41167 2021-12-08T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/41166 Milan and its lost river: when surviving images represent unique narrations of invisible relationships Oldani, Andrea One of the most predictable implications of photography consists of the ability to fix some images returning them in a variable timeframe for the observation. In all the major world cities, it is common to incur in some book where recent photos are compared to old ones searching the same point of view in order to make the comparison more accurate and stimulate the critical ability of the observer. An exercise that sometimes stimulates a sort of regret for the past, pointing out a diffused excess of nostalgia for times gone by. Nevertheless, the reality and meaning of modern city images are not always so prosaic. What happens when photographs are evocative of a reality that is completely lost in the collective imaginary even though it still exists and functions, despite being forgotten and buried in the depths of the city? This is the case of very few pictures capable of telling the story of a city, Milan, and its only “real” river, the Olona, whose waters, humiliated and rejected, continue to flow in total amnesia. It is a different story when photography does not have the role of nourishing nostalgia, but the power to make visible and explain the variation of a presence and its progressive obliteration. Some pictures testify to the passage from the bucolic amenity of the river and its banks in a pre-urban context to a muscular urban infrastructure. A rigid channelized river, shown with confidence, is trying to keep its presence, until the moment of its inevitable decline and disappearance. It is in these images that the possibility of reconsidering the Olona as a part of the new project for the city lies. Wed, 08 Dec 2021 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/41166 2021-12-08T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/41165 Słowa i obrazy. Próba koncyliacji na przykładzie twórczości Witkacego Murawska, Monika The article discusses Paweł Polit’s book on the philosophy and painterly oeuvre of S. I. Witkiewicz that relates both areas of Witkiewicz’s work based on his idea of “unity of personality.” Exploring Witkacy’s theory, also contained in his literary works, Polit confronts it with the philosophical sources of his thought, as well as with Merleau-Ponty’s phenomenology and Deleuze’s and Derrida’s reflections on painting that bring to the fore its corporeal, haptic dimension. The idea of the “unity of personality” is, according to Polit, a keystone of Witkacy’s thought, giving coherence to his aesthetic reflection, despite of its changes. Subjected to an appropriate interpretation, i.e. connected with the theory of the unconscious background of experiences, inseparable from the psychophysical identity of an individual, the idea of “unity of personality” becomes also the interpretative key to Witkacy’s painting. The author draws attention to the originality of Polit’s approach to Witkiewicz which situates itself within a broader contemporary discussion on the relationships between art and philosophy, painting and writing. She juxtaposes Witkacy’s case discussed by Polit with other examples of artists in whose oeuvre writing and visual work illuminate each other and intertwine.; Artykuł poświęcony jest książce Pawła Polita na temat filozofii i malarstwa Witkacego, badającej oba te obszary jego twórczości w świetle rozwijanej przezeń koncepcji „jedności osobowości”. Zgłębiając teorię Witkacego, zawartą także w jego utworach literackich, Polit konfrontuje ją z filozoficznymi źródłami jego myśli, a także z fenomenologią cielesności Merleau-Ponty’ego oraz refleksją Deleuze’a i Derridy dotyczącą malarstwa – jego cielesnego, haptycznego wymiaru. Pojęcie „jedności osobowości” stanowi zdaniem Polita punkt zwornikowy myśli Witkacego, nadający spójność jego refleksji estetycznej, mimo jej czasowych zmian. Pojęcie to, poddane odpowiedniej interpretacji, powiązane z teorią nieświadomego tła przeżyć, nieodłącznego od psychofizycznej tożsamości „ja”, staje się też kluczem do odczytania jego malarstwa. Autorka zwraca uwagę na oryginalność ujęcia zaproponowanego w książce Polita, wpisującego się we współczesną refleksję nad związkami sztuki i filozofii, malarstwa i słowa. Omawianą przez Polita praktykę pisarską Witkacego zestawia z innymi przykładami artystów, w których twórczości teksty i dzieła wizualne nawzajem się oświetlają, tworząc wewnętrzny splot. Wed, 08 Dec 2021 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/41165 2021-12-08T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/41164 „Narkotyk sztuki”. Przeżycie artystyczne jako impuls krytyki artystycznej Leona Chwistka Polit, Paweł This text discusses the way in which the conception of artistic experience worked out by Leon Chwistek corresponds with his assessments of the most recent artistic phenomena in Polish art formulated by him in the 1930s. It reveals the affinity of this conception with the notion of the „complete plastic sense” describing the special character of the artistic experiments conducted within the milieu of the pre-war Grupa Krakowska [Cracow Group]. Founded upon the premises of Chwistek’s theory of multiple realities, the conception of artistic experience underscores the concomitance of the reception of imaginary reality of an artwork and the impulse to co-create this reality. According to Chwistek, this conception could provide a theoretical grounding for socially engaged art. It was also supposed to serve as a foundation for the project of nominalist aesthetics delineated by Chwistek, the project aimed at working out the intersubjective principles of the assessment of artworks, based on individual acts of reception, by the community of receivers engaged in a public discussion of art. The criteria for assessment of artworks worked out within the framework of this project could be applied in art criticism.; Tekst omawia związek sformułowanej przez Leona Chwistka koncepcji przeżycia artystycznego z charakterem ocen dotyczących najnowszych zjawisk w sztuce polskiej formułowanych przez niego w latach 30. XX w. Ukazuje pokrewieństwo tej koncepcji z pojęciem „całościowego sensu plastycznego dzieła sztuki”, określającym charakter eksperymentów artystycznych dokonywanych w środowisku przedwojennej Grupy Krakowskiej. Ufundowana na założeniach teorii wielości rzeczywistości, koncepcja przeżycia artystycznego podkreśla nierozdzielność doświadczenia odbioru rzeczywistości wyobrażeniowej dzieła sztuki z impulsem jej współtworzenia. W zamierzeniu Chwistka koncepcja ta dostarczać mogła ugruntowania teoretycznego sztuki zaangażowanej społecznie. Stanowić miała również fundament dla kreślonego przez Chwistka projektu nominalistycznej estetyki zorientowanego na wypracowanie intersubiektywnych zasad oceny dzieł sztuki, na podstawie poddanych refleksji teoretycznej indywidualnych doświadczeń odbioru, przez wspólnotę osób zaangażowanych w publiczną dyskusję o sztuce. Wypracowane w ramach tego projektu kryteria oceny dzieł sztuki mogły znaleźć zastosowanie w krytyce artystycznej. Wed, 08 Dec 2021 00:00:00 GMT http://hdl.handle.net/11089/41164 2021-12-08T00:00:00Z