Tajemnica jako czynnik kompozycyjny w angielskiej powieści XIX wieku

Abstract

Zainteresowanie powieścią detektywną doprowadziło do wyodrębnienia zagadki, tajemnicy jako pewnego konkretnego chwytu kompozycyjnego — i to właśnie tajemnica jako czynnik kompozycyjny w XIX-wiecznej powieści angielskiej stanowi przedmiot dysertacji. Badania dotyczące tego chwytu obejmują okres od momentu powstania pierwszych utworów, które mogły być uznane za klasycznych przedstawicieli togo gatunku (utwory Edgara Allana Poe, Émile’a Gaboriau, Wilkie Collinsa, Conan Doyle’a), czyli od drugiej połowy wieku XIX, do współczesności. Autorka koncentruje się na chwycie zagadki w powieści angielskiej XIX wieku, który różni się od chwytu zagadki w powieści detektywnej, i wprowadza pojęcia: „tajemnica (zagadka) na poziomie fabuły” oraz „tajemnica na poziomie literackiego układu obrazowego”. Celem rozprawy jest prześledzenie tajemnicy jako pewnego zjawiska kompozycyjnego z uwzględnieniem wskazanych elementów. Przyjętą metodą jest szczegółowe badanie pojedynczych utworów.