Konstrukcje z przyimkiem „o” w języku polskim i rosyjskim. Studium konfrontatywne

Abstract

Przedmiotem rozprawy jest przyimek „o” w językach polskim i rosyjskim. Celem badania jest wypełnienie luki w opisie jego funkcjonowania w wymienionych systemach komunikacji w ujęciu porównawczym. Autor bazuje na możliwie największym materiale adwerbalnych połączeń syntaktycznych, by dokonać klasyfikacji wszystkich odrębnych znaczeń badanego przyimka i ustalić kontrasty w obu językach. Głównym przedmiotem zainteresowania pozostają w dysertacji konstrukcje żywe, ale z odniesieniem do interpretacji historycznej (staropolskiej i staroruskiej egzemplifikacji). W rozprawie stosuje się obfite cytowanie materiału językowego. Zdaniem autora przyimek „o” w językach polskim i rosyjskim należał zawsze do wyrazów charakteryzujących się bardzo wysoką frekwencją. Materiał językowy poddany analizie i zestawiony w rozprawie został wyekscerpowany z różnych źródeł, w tym również ze słowników.