Przekład jako kontynuacja twórczości własnej (Na przykładzie wybranych translacji Stanisława Barańczyka z języka angielskiego)

Abstract

Rozprawa jest próbą zastosowania postulatów tzw. systemowych teorii przekładu (Szkoła Polisystemowa, Szkoła Manipulacyjna czy Descriptive Translation Studies w ujęciu Gideona Toury’ego). Autorka proponuje potraktować tłumaczenia Barańczaka, kanoniczne w literaturze polskiej przełomu XX i XXI wieku i jako takie stanowiące przedmiot polemik, jako „historyczną formę estetycznego poznawania obcego dzieła, jako językową realizację (Objektivation) historycznie i subiektywnie określonego rozumienia tekstu”, a jednocześnie „rozpatrywać [je] jako fakty kultury docelowej, przy równoczesnym założeniu, że ich funkcja i tożsamość — jakiekolwiek by początkowo były — ustalane są w odniesieniu do tej właśnie kultury i odzwierciedlają cechy jej struktury”. Punkt wyjścia stanowi analiza „tekstów docelowych” — wybranych przekładów Barańczaka — na poziomie poetyki. Celem tej analizy nie będzie dowodzenie truizmu, że pomiędzy poetykami oryginałów i przekładów istnieją różnice, lecz kontekstualizacja różnic.