„De occulta philosophia” jako „księga drogi” Corneliusa Agrippy z Nettesheim

Abstract

Dysertacja podejmuje temat myśli filozoficznej Heinricha Comeliusa Agrippy (1486–1535) zawartej w „De occulta philosophia”. Badania doprowadzają autora do wniosków, że magia jest narzędziem umożliwiającym człowiekowi korzystanie z jego wolności dzięki zdolności wydostania się spod wpływu fatum, jednakże kwestia ta związana jest także z wielością postaci determinizmu, powiązanego w dziele Agrippy z troistością duszy ludzkiej. Autor rozprawy zgadza się z Vittorią Compagni i Christopherem Lehrich’em dostrzegającymi innowacyjność w samej konstrukcji „De occulta…”. Dostrzega ważną rolę pod wieloma względami ujmowanej „troistości” jako zasady wiążącej konsystencję dzieła ze sposobem wykładnia przez von Nettesheima najważniejszych zagadnień filozoficznych. Najważniejszym tematem refleksji filozoficznej von Nettesheima, stanowiącym główny obszar badań autora dysertacji jest obecna w jego dziele antropologia, która staje się możliwa do przedstawiania dopiero po omówieniu najważniejszych zagadnień kosmologicznych „De occulta…”. Koncepcja antropologii von Nettesheima nie tylko wpisuje się w ogólny nurt antropocentryzmu renesansowego, ale także odznacza się oryginalnością wynikającą z wplecionego w nią wątku drogi i samowiedzy „podróżnika”. Do szczegółowych nowatorskich rozwiązań Agrippy autor zalicza koncepcję melancholii. Systematyczny podział melancholii na jej trzy rodzaje umożliwia jej wpływ na możliwości kreatywne każdego człowieka.