Studia nad problematyką „sakralnego” formantu indoeuropejskiego *-u- w łacińskiej terminologii anatomicznej

Abstract

Tematem rozprawy jest element językowy *u, deiktyczny morfem pełniący niegdyś funkcję jednego z praindoeuropejskich formantów słowotwórczych. Autorka podkreśla, że ów formant odgrywał istotną rolę w procesie kształtowania się tematów nominalnych i miał spełniać nie tylko funkcję strukturalną, ale także służyć Indeuropejczykom do zaznaczenia przynależności obiektów oraz zjawisk rzeczywistości pozajęzykowej w obręb sfery interpretowanej przez nich jako religijna, pozaziemska, tajemnicza i mroczna. Autorka analizuje łacińską terminologię anatomiczną, badając refleksy formantu *-u- w łacińskich nazwach „domiciliów duszy” oraz w nazwach części ciała obejmowanych tabu językowym w językach indoeuropejskich. Głównym celem rozprawy jest ustalenie, w jakim stopniu hipotezy niektórych indoeuropeistów, postulujących przypisywanie jednemu z praindoeuropejskich formantów słowotwórczych, partykule *u, funkcji symbolicznej o treści metafizycznej, znajduje potwierdzenie w strukturze morfologicznej łacińskich nazw należących do pola leksykalnego ‘części ciała’. Ustalenia autorki mają charakter wysoce hipotetyczny, co determinowane jest usytuowaniem czasowym epoki, której dotyczą badania, a także znaczną nieprzewidywalnością rozwoju językowego.