Formy upowszechniania kultury filmowej i jej konteksty literackie. Przydatność polskich doświadczeń dla kinematografii irackiej

Abstract

Punktem wyjścia w badaniu było założenie o możliwości wykorzystania polskich doświadczeń w zakresie upowszechniania kultury filmowej na terenie Iraku. Głównym przedmiotem opisu i analizy są formy upowszechniania kultury filmowej w Polsce i Iraku. Podjętym w pracy rozważaniom towarzyszy kontekst kultury literackiej jako najistotniejszego w globalnym obrazie kultury arabskiej wątku tradycji i jej przekształceń w dobie audiowizualizacji współczesnych procesów komunikacyjnych. W pierwszym etapie badania obejmowały: ustawy, dokumenty statutowe, organizacyjne, programowe poszczególnych instytucji badawczych, dydaktycznych i upowszechniania, formy i programy badań naukowych, kształcenie kadr pracowników i działaczy kultury filmowej, działalność wydawniczą i czasopiśmiennictwo filmowe, zarówno specjalistyczne, jak i popularne, społeczne formy upowszechniania filmów i kultury filmowej. Ta część procesu badawczego wymagała zastosowania metody badań źródłowych, relacji i opisu. Następny etap pracy to porównanie polskiego i irackiego modelu upowszechniania kultury filmowej. Został zrealizowany przy wykorzystaniu metody porównawczej, co umożliwiło sformułowanie wniosków dotyczących możliwości wykorzystania polskich doświadczeń w Iraku.