Pragmatyka metafor

Abstract

Rozprawa podejmuje temat pragmatycznych właściwości metafory. Autorka zakłada, że istnieje szansa na zbliżenie logiki i „metaforologii” i że można podjąć próbę sformułowania pragmatycznej teorii znaczenia. Głównym zadaniem takiej teorii byłoby sprecyzowanie samego pojęcia metafory. Zadanie ustalenia kryteriów metaforyczności, choć poparte literaturą, zrealizowane jest w dużej mierze w oparciu o przykłady i przez odwołanie się do intuicji językowej. W rozprawie uwzględnia się wśród kryteriów, główne własności metafory: przeniesienie, przekształcenie i podobieństwo oraz wyróżnia się dwa poziomy struktury metaforycznej, co zwiększa ich adekwatność i reguluje pojęcie metafory. W rozprawie usiłowano także zarysować spójną teorię uwzględniającą zarówno syntaktykę (struktura metafor), semantykę (denotowanie, prawdziwość, znaczenie) i pragmatykę (reguły pragmatyczne, strategia interpretacji). Tytułowa pragmatyka pojmowana jest więc na sposób Morris’a: syntaktyka i semantyka. Podejście przyjęte w rozprawie odcina się od teorii komparatywnej — autorka uznaje, że postawienie znaku równości między porównaniami i metaforami oznacza pominięcie metafor niesprowadzalnych do porównań. Dodatkowe argumenty przeciwko teorii komparatywnej, które nie zmieściły się w głównym toku rozważań, zawiera Aneks.