Model komunikacyjny rzeczywistości wirtualnej w perspektywie teorii mediów audiowizualnych

Abstract

Przedmiotem dysertacji jest rzeczywistość wirtualna przedstawiana jako medium służące komunikacji. Rozprawę autor rozpoczyna od omówienia definicji rzeczywistości wirtualnej, co jest niezbędne ze względu na zamieszanie panujące na tym obszarze. Przedstawia też skrótowo najważniejsze modele komunikacji, by zakreślić terytorium szczegółowych rozważań. Następnie rozpatruje problematykę nadawcy w rzeczywistości wirtualnej, a potem jej uwarunkowania tekstowe i narracyjne. Kończy rozważania na drugim, najbardziej kontrowersyjnym aktorze komunikacji, czyli na odbiorcy. Autor wykazuje, że rzeczywistość wirtualna może również być zajmującym, choć bardzo nowym obszarem refleksji humanistycznej. Do najważniejszych wniosków kończących dysertację autor zalicza stwierdzenie, że rzeczywistość wirtualną należy uznać za medium, które choć realizuje ogólne schematy komunikacji międzyludzkiej, to jednak posiada swą własną specyfikę, polegającą na istnieniu instancji nadawczych i odbiorczych obdarzonych częściową samodzielnością.