Intertekstualność w prozie Vladimira Nabokova

Abstract

Celem dysertacji jest zbadanie intertektualności w prozie Vladimira Nabokova, przy czym autorka rozprawy definiuje intertekstualność jako zjawisko wymiany semantycznej zachodzące między tekstem (w tym wypadku literacką twórczością Vladimira Nabokova) a jego szeroko pojętym kontekstem kulturowym, który tworzą inne dzieła literackie, bądź też „teksty” reprezentujące alternatywne systemy znakowe, tj. film, muzyka, malarstwo itd. Wszystkie teksty (literackie i pozaliterackie) składałyby się na przestrzeń intertekstualną, w której czytelnik poprzez rozszyfrowywanie kolejnych relacji intertekstualnych umiejscawiałby dane dzieło. Powieści i opowiadania Nabokova należą do dzieł z rozbudowaną sferą intertekstualną — obfitują w niezliczone ilości podtekstów, aluzji, symboli, cytatów, kryptocytatów, odwołań. Twórczość Nabokova autorka traktuje jako pewną całość, nie dzieląc jej na okres rosyjsko- i angielskojęzyczny. Część pierwsza dysertacji rozpatruje relacje intertekstualne łączące pisarstwo Nabokova z innymi tekstami literackimi. W części drugiej autorka omawia w kolejnych rozdziałach odwołania i aluzje obecne w utworach Nabokova, a dotyczące pozaliterackich sfer kultury. W części trzeciej rozprawy autorka koncentruje się tzw. autointertekstualności u Nabokova. W części czwartej ukazano, jak zmieniają się intertekstualne relacje w zależności od tłumaczenia.