Realizacje dramatu polskiego na scenach Izraela

Abstract

Przedmiotem rozprawy są sceniczne dzieje wybranych utworów odegranych w języku hebrajskim. Przynależą one nie tylko do historii teatru w Izraelu, ale zarazem stanowią ważny dokument w historii stosunków politycznych i artystycznych między Polską a Izraelem. Autorka analizuje następujące utwory: „Koniec Mesjasza” Jerzego Żuławskiego (1927), „Kupiec warszawski” Romana Brandstaettera (1941), „Policja” Sławomira Mrożka (1962), „Kartoteka” Tadeusza Różewicza (1965), „Tango” Sławomira Mrożka (1967), „Strip- tease” Sławomira Mrożka (1967), „Karol” Sławomira Mrożka (1967), „Na pełnym morzu” Sławomira Mrożka (1967), „Emigranci” Sławomira Mrożka (1977 i 1982), „Iwona księżniczka Burgunda” Witolda Gombrowicza (1979), „Sanatorium pod klepsydrą” Bruno Schulza (1997). Główne pytania badawcze to: w jakiej mierze tak duży napływ Żydów polskiego pochodzenia wpłynął na obecność polskiego dramatu na scenach hebrajskich w Palestynie i w Izraelu oraz kto mógł być propagatorem i realizatorem polskich sztuk na scenie hebrajskiej. Próba dokonania rekonstrukcji i opisania okoliczności ich realizacji na tle historii rozwoju współczesnego teatru hebrajskiego, przy wszystkich implikacjach historycznych, stanowi główny temat rozprawy. Badania prowadzono w oparciu o materiały głównie w języku hebrajskim, które autorka przysposobiła językowi polskiemu.