La permanence de la rhétorique dans la théorie de l’art en France au XVIIIe siècle

Abstract

Celem rozprawy jest wykazanie związków między zasadami retoryki antycznej a estetyką francuskiego Oświecenia. Autor koncentruje się na wartości dawnej sztuki oratorskiej, obecnej w refleksji autorów tekstów teoretycznych XVIII wieku. W pierwszej części rozprawy zawarto ustalenia dotyczące roli retoryki w myśli teoretycznej przed epoką Oświecenia oraz roli retoryki w myśli teoretycznej epoki Oświecenia. Część druga dotyczy elementów retorycznych w dziele sztuki; autor zajmuje się w niej elementami sztuki oratorskiej takimi jak inuentio, dispositio, elocutio i actio. Konkludując, autor rozprawy stwierdza, że trwałość retoryki w myśleniu teoretycznym epoki Oświecenia polega przede wszystkim na postrzeganiu dzieła sztuki jako środka perswazji.