http://hdl.handle.net/11089/10057 2026-04-08T21:29:57Z 2026-04-08T21:29:57Z Violante, Antonio http://hdl.handle.net/11089/10740 2018-02-01T11:19:30Z 2014-01-01T00:00:00Z

States and nations compared. The case of Kosovo and Ukraine versus global politics Violante, Antonio The 2008 proclamation of Kosovo’s independence, quickly recognized by many states including almost every single one of the western world, showed that a respected international legality does not exist anymore. In fact, in the eyes of the so-called “international community” Kosovo’s secession, pursued by the Albanian majority despite the resistance of the local Serbian nationality (including Belgrade’s government’s efforts against it) and the minority ethnic groups (Goranis, Roma) is a fait accompli that the community itself supported. However, Kosovo’s case is to be interpreted as a dangerous precedent that can endanger the territorial integrity of many states with national minorities aspiring to secession. This happened despite the existence of international law that does not allow unilateral acts of territorial secession, but only the eventuality of commonly agreed political separations. Examples of this kind could be the attempted secession of the eastern regions from the Ukrainian state, and the successful secession of Crimea from Kiev (that was successful also due to Russia’s support). Such initiatives were supported by Russia and opposed by the West, with an inversion of roles completely opposite to Kosovo’s case, that could be described as the other side of the same coin – with roles reversed – compared to the Ukrainian crisis: in Kosovo it was the West (the USA and most of the EU) that considered favorably – if not actually supported – the Albanian secession from Belgrade, while on the other hand Russia has presented itself in the role of the guardian of international legality while supporting the legitimacy of Serbia’s sovereignty rights over Kosovo.; Proklamowanie w 2008 roku niepodległości Kosowa, szybko uznanego przez wiele państw, w tym prawie wszystkie kraje Zachodu, wykazało, że nie istnieje już szacunek dla legalizmu międzynarodowego. W rzeczywistości, na oczach tzw. „społeczności międzynarodowej” albańska większość dokonała secesji Kosowa, pomimo oporu lokalnej mniejszości serbskiej (oraz działań rządu w Belgradzie), a także wbrew mniejszościowym grupom etnicznym (Gorańców i Romów). Jest to już dziś fakt dokonany, do którego społeczność międzynarodowa się przysłużyła. Jednak przypadek Kosowa może być interpretowany jako niebezpieczny precedens mogący zagrozić integralności terytorialnej wielu krajów, które mają mniejszości narodowe aspirujące do secesji. Autor twierdzi, iż dokonało się to w niezgodzie z prawem międzynarodowym, które nie dopuszcza jednostronnych aktów secesji terytorium, a przewiduje jedynie ewentualność wspólnie uzgodnionych separacji politycznych. Przykładami tego rodzaju mogą być próby secesji wschodnich regionów od państwa ukraińskiego oraz skuteczna secesja Krymu, uzyskana dzięki wsparciu Rosji. Takie inicjatywy były już wcześniej wspierane przez Rosję i wywoływały sprzeciw Zachodu. Nastąpiło więc w Kosowie swoiste odwrócenie ról, które może być tzw. drugą stroną medalu. W tych odwróconych rolach, w porównaniu do kryzysu ukraińskiego, w Kosowie Zachód (USA i większość państw UE), były pozytywnie nastawione, a nawet wspierały albański secesjonizm z Serbii, natomiast Rosja prezentowała się w roli strażnika międzynarodowego legalizmu, gdy wspierała legitymizację suwerenności Serbii nad Kosowem.

2014-01-01T00:00:00Z Barwiński, Marek http://hdl.handle.net/11089/10739 2022-01-04T10:59:53Z 2014-01-01T00:00:00Z

Struktura narodowościowa Polski w badaniach geograficznych Barwiński, Marek W artykule dokonano przeglądu badań geograficznych dotyczących struktury narodowościowej w Polsce, począwszy od XIX wieku do początku II dekady XXI wieku, odnosząc się także do zasadniczych nurtów badawczych problematyki narodowościowej wśród historyków i socjologów. Przedstawiono najistotniejsze zdaniem autora problemy badawcze, które należy podjąć w dalszych badaniach dotyczących mniejszości narodowych, etnicznych i etniczno-regionalnych zamieszkujących współczesną Polskę. Omó- wiono różnorodne metody badawcze wraz ze wskazaniem ich zalet oraz licznych ograniczeń. We wnioskach autor przedstawił główne, jego zdaniem, uwarunkowania wpływające na dynamiczne przekształcenia struktury narodowościowej w Polsce oraz zasadnicze cechy relacji państwo polskie – mniejszości narodowe.; The issue of ethnicity is interdisciplinary and tackled by many sciences such as history, statistics, demography, politology, sociology, ethnology or ethnography, as well as geography, which focuses primarily on the spatial element of distribution of ethni-cities, the causes and consequences of its changes and the genesis of concentrations of ethnic minorities. As part of population geography or, more broadly, anthropogeography, and apart from geographies of religion and languages, there is a discipline called geography of ethnicity, which studies the numerousness, as well as assesses and analyses the ethnic structures in various spatial scales. Studies of ethnic structures and their transformations are common especially in political geography, which devotes more place to the issues of ethnic, linguistic and religious minorities than any other geographical science. Owing to its ability to study the spatial and temporal context of various phenomena, it facilitates the recognition and comprehension of interrelations between political, demographic, social and cultural factors. Such studies are particularly justified in the case of clear dependence between ethnic transformations and territorial or political transitions, i.e. the elements within political geography's scope of interest. Studies concerning ethnic minorities in Polish geography have had a long research tradition and great scientific achievements, especially in the interwar period and the last twenty years. These studies, though episodic in Communist times, have seen a contemporary renaissance. When dealing with issues of ethnicity, geography uses the achievements of other disciplines, especially history, statistics, sociology, and political science. The main point of reference in any analyses of the ethnic specifics is space, geographical environment and the socio-economic circumstances, while also considering the influence of historical and political conditions. Close links between political and historical geography caused by both disciplines studying the natural variability over time and space allow for referencing the socio-historical context which is indispensable in this kind of research. The vast majority of national, ethnic and regional minorities living in contemporary Poland are a part of the historical, cultural and political heritage of Poland, a testament to the former complexity and multicultural character of Poland, a part of its history, present day and, hopefully, its future. These minorities, even though thought of as “different” and separate in regards to their national, linguistic or religious identity are “at home”, with all rights and obligations that entails. Therefore, further research into the ethnic structure of Poland in essential, mainly due to the dynamic changes the country is currently undergoing (quantitative, qualitative, territorial, institutional, cultural, social, political), the growing importance of native regional groups and nationalities stemming from the non-European cultures, as well as the geopolitical, economic and civilisation transformations that are changing Europe.

2014-01-01T00:00:00Z Michalski, Tomasz Kuczabski, Aleksander http://hdl.handle.net/11089/10737 2018-02-01T11:19:30Z 2014-01-01T00:00:00Z

Uwarunkowania procesu transformacji na Ukrainie Michalski, Tomasz; Kuczabski, Aleksander W pierwszej części artykułu omówiono główne czynniki (wewnętrzne i zewnętrzne), które wpłynęły na procesy transformacji ustrojowej w europejskich i zakaukaskich krajach postkomunistycznych. W drugiej części artykułu skupiono się na czynnikach, które zadecydowały, że jak dotychczas proces transformacji ustrojowej na Ukrainie jest bardzo słabo zaawansowany.; After the fall of the Socialist system, processes of transformation began in them. These processes were influenced by factors of both the external and the internal nature. As a result of their impact, European and Transcaucasian post-communist countries are a very diverse group of countries. Some of them (such as the current member states of the European Union and NATO) took full advantage of the weakness of Russia and are now stable democracies with an average level of the inhabitants’ life. Others are still characterised by incomplete democracy and poor society. However, the period of free elections in the studied group of countries is already coming to an end due to neo- -imperial policy of W. Putin, which is best exemplified by Russian actions in Georgia and Ukraine. Ukraine belongs to the countries that for various reasons have not made use of a historic opportunity to build a democratic and prosperous society, although after Euromaidan the country's present authorities do their best to accelerate the process of transition. Unfortunately, the Russian actions (including military ones) effectively prevent this.

2014-01-01T00:00:00Z Żelichowski, Ryszard http://hdl.handle.net/11089/10735 2018-02-01T11:19:29Z 2014-01-01T00:00:00Z

Nowy ład na Antylach Holenderskich Żelichowski, Ryszard W wyniku reformy konstytucyjnej przeprowadzonej w Królestwie Niderlandów w październiku 2010 roku, dotychczasowe Antyle Holenderskie zostały rozwiązane. Obecnie Królestwo Niderlandów składa się z czterech państw autonomicznych: Niderlandów, Aruby, Curaçao i Sint Maarten oraz trzech specjalnych gmin: Bonaire, Sint Eustatius i Saba (BES). Specjalne gminy noszą teraz nazwę Karaibskich Niderlandów (Caribisch Nederland). Nowe kraje autonomiczne mają własne rządy i parlamenty. Gminy specjalne mają dwa poziomy władz. Pierwszy poziom reprezentuje władze centralne Królestwa Niderlandów, a drugi władze lokalne w postaci Rady Wysp (Eilandsraad). Głową państwa jest król Willem-Alexander. Polityka zagraniczna i obronna Karaibskich Niderlandów pozostaje w gestii Królestwa Niderlandów z jednym tylko ministrem spraw zagranicznych i jedną służbą zagraniczną. Kraje Aruba, Curaçao i Sint Maarten mają swoje własne Wydziały Spraw Zagranicznych. Na Sint Maarten instytucja ta nosi nieco inną nazwę – Departament Spraw Zagranicznych. Począwszy od 1 stycznia 2011 roku na Bonaire, Sint Eustatius i Saba oficjalnym środkiem płatniczym jest dolar amerykański. W krajach Curaçao i Sint Maarten, tymczasowo pozostał w obiegu gulden antylski (Antilliaanse Gulden), do czasu zastąpienia go przez guldena Karaibskich Niderlandów. Królestwo Niderlandów jest członkiem Unii Europejskiej. Aruba, Curaçao i Sint Maarten mają status krajów i terytoriów zamorskich UE, a tym samym nie są częścią UE. Nazwa Karaibskie Niderlandy nie obejmuje krajów autonomicznych i odnosi się tylko do tych wysp karaibskich, które są częścią podziału administracyjnego Królestwa Niderlandów. Natomiast termin Karaiby Holenderskie odnosi się do wszystkich wysp karaibskich w ramach Królestwa Niderlandów.; As a result of the constitutional reform carried out in the Kingdom of the Netherlands in October 2010, existing Netherlands Antilles have been resolved. Currently, the Kingdom of the Netherlands consists of four autonomous states: the Kingdom of the Netherlands, Aruba, Curaçao and Sint Maarten, along with three special municipalities: Bonair, Sint Eustatius and Saba (BES). The special municipalities now bear the name of the Caribbean Netherlands (Caribisch Nederland). The new autonomous countries have their own governments and parliaments. Special municipalities have two levels of authorities. The first one representing the central authorities of the Kingdom of the Netherlands and the second, local authority exercised by the representatives of the Islands Council (Eilandsraad). The head of the state is King Willem-Alexander. The foreign policy and defense of the Caribbean Netherlands remain the responsibility of the Kingdom of the Netherlands with one Minister of Foreign Affairs and one single foreign service. The countries Aruba, Curaçao and Sint Maarten have their Foreign Affairs Departments. On Sint Maarten, this name is a bit different and sounds more like “Department” of Foreign Affairs. Effective 1 January 2011 for Bonaire, Sint Eustatius and Saba, the official tender became the U.S. dollar. In the countries of Curaçao and Sint Maarten, the Antillian Guilder (Antilliaanse Gulden) remains in circulation until the Caribbean Guilder will be introduced. The Kingdom of the Netherlands is a member of the European Union. Aruba, Curaçao and Sint Maarten have the status of overseas countries and territories of the EU and, thus, are not part of the EU. The name Caribbean Netherlands does not include autonomous countries and it refers only to those Caribbean islands that are administrative divisions of the Kingdom of the Netherlands. The name Dutch Caribbean refers to all the Caribbean islands within the Kingdom of the Netherlands.

2014-01-01T00:00:00Z