http://hdl.handle.net/11089/24233 2026-04-09T16:34:15Z 2026-04-09T16:34:15Z Giernatowska, Justyna http://hdl.handle.net/11089/24707 2019-02-25T13:53:11Z 2016-01-01T00:00:00Z

Exemples atroces et atrocités exemplaires : l’hypotypose dans les canards sanglants en France aux XVIe et XVIIe siècles Giernatowska, Justyna Canards sanglants fit squarely into the poetics of short, bloody stories, very popular in 16th and 17th century France which is tormented by the Wars of Religion. Those occasional booklets willingly have recourse to hypotyposis, in order to present the brutal scenes of violence in an exceptionally suggestive manner. The rhetorical figure, integrated with the narrative structure of canards, is supposed to have an influence on reader’s imagination, i.a. by means of restrained use of the stylistic devices and impartiality – which often turns out to be illusory – of the crime’s description. However, it can be subject to pathetic amplification and it adapts to the 16th and 17th century prose. By virtue of this approach, that consists in representing the recent events or the most important issues in a distinct, disturbing, but also attractive way, the authors attempt to manipulate emotions, to share their moralizing reflections and inculcate some ethical values into the public, to criticize the social, political or religious phenomena of the time.; Wpisując się w poetykę krótkich i krwawych form narracyjnych; tak popularnych we Francji nękanej wojnami religijnymi; canards sanglants z upodobaniem posługują się hypotypozą; aby ukazywać brutalne sceny przemocy w sposób niezwykle sugestywny. Wspomniana figura retoryczna; wkomponowana w strukturę formalną owych broszur okolicznościowych; nie tylko oddziałuje na wyobraźnię czytelnika; m.in. poprzez swoistą surowość w doborze środków stylistycznych i – często pozorną – neutralność opisu zbrodni; ale też ulega patetycznym amplifikacjom; dostosowuje się do charakteru szesnasto- i siedemnastowiecznej prozy. Adaptując środki wyrazu do potrzeby dobitnego; atrakcyjnego i odpychającego zarazem sposobu przedstawiania aktualnych wydarzeń czy też palącej problematyki; autorzy tym efektywniej manipulują emocjami czytelnika; by wpoić mu propagowane przez siebie wartości moralne; poddać krytyce naganne zachowania  i zjawiska natury społecznej; politycznej lub religijnej. Kreślone przez nich obrazy przybliżają tym samym w interesujący sposób realia ówczesnej epoki.

2016-01-01T00:00:00Z Wawrzyniak, Natalia http://hdl.handle.net/11089/24706 2019-02-25T13:53:11Z 2016-01-01T00:00:00Z

« Les concavités de la conscience » : l’hypotypose comme un lieu de persuasion dans la polémique autour de la conversion de Henri IV Wawrzyniak, Natalia The conversion of Henry of Navarre in 1593 provoked a great debate in the French society. In The Banquet of Comte d’Arète (1594), Louis Dorléans focuses obsessively on the impenetrability of the human mind. He calls for a dissection of king’s consciousness in order to find traces of heresy : “let’s examine its concavities up to his deepest thoughts”. Monstrous anatomical details represent a “bad consciousness” of the king to arouse the disgust of the reader. The aim of this article is to analyse the practice of hypotyposis in this polemical text. The ekphrastic description of the human mind proves how vital the question of spiritual, emotional and mental transformation was at the time of religious wars. The use of hypotyposis illustrates as well one of the aporias of persuasion, namely the problem of authenticity. From rhetorical point of view, internal metamorphosis remains a mystery. How indeed one may judge the victory of the orator and decide about the sincerity of the change that has occurred?; Konwersja Henryka IV w 1593 r. wywołała w społeczeństwie francuskim żywą debatę. W pamflecie z 1594 zatytułowanym Uczta u hrabiego d’Arète, Louis Dorléans powraca obsesyjnie do kwestii nieprzeniknionej świadomości ludzkiej. Nawołuje do wiwisekcji królewskiego umysłu, która pozwoli znaleźć ślady herezji: „zbadajmy jego wklęsłości aż do najgłębszych myśli”. Odpychające szczegóły anatomiczne obrazują „zepsutą świadomość” króla, aby wzbudzić odrazę czytelnika. Artykuł analizuje użycie hypotypozy w tekście polemicznym Louisa Dorléans. Ekfrastyczny opis umysłu świadczy o zainteresowaniu kwestią transformacji duchowej, emocjonalnej i mentalnej w końcowym okresie wojen religijnych. Wykorzystanie hypotypozy kieruje też uwagę  na jedną z aporii perswazji, mianowicie jej autentyczność. Z retorycznego punktu widzenia, przemiana wewnętrzna pozostaje tajemnicą. Jak stwierdzić zwycięstwo retora i prawdziwość zmiany, która się dokonała?

2016-01-01T00:00:00Z Ben Zaïed, Inès http://hdl.handle.net/11089/24705 2019-02-25T13:53:11Z 2016-01-01T00:00:00Z

L’hypotypose dans les Nouvelles Histoires tragiques de Bénigne Poissenot Ben Zaïed, Inès In Nouvelles Histoires tragiques by Bénigne Poissenot, the frequency of hypotyposis helps to arouse different emotions in the reader’s heart. Indeed, quality of observation, painstaking precision, and the wealth of details drawn from “reality” impart to the narrative its full value. The author makes use of hypotyposis to create a “reality effect” which makes images more concrete and the scene more lively. His staging of human cruelty and the vicissitudes of fortune partakes of the dynamics of the text and has an impact on the reader’s imagination. Finally, the main interest of this figure of style seems particularly linked to the author’s both didactic and aesthetic project.; Dans les Nouvelles Histoires tragiques de Bénigne Poissenot, la fréquence des hypotyposes vise à susciter, chez le lecteur, différentes émotions. En effet, la qualité de l’observation, le souci de précision et l’abondance des détails puisés dans la « réalité » confèrent au récit toute sa valeur. L’auteur exploite l’hypotypose afin de produire « un effet de réel » qui rend les images plus concrètes et la scène plus vivante. La mise en scène qu’il fait de la cruauté humaine et des vicissitudes de la Fortune participe de la dynamique du texte et agit sur l’imagination du lecteur. Enfin, l’intérêt principal de cette figure de style, nous semble particulièrement lié au projet didactique et esthétique de l’auteur.

2016-01-01T00:00:00Z Roumier, Julia http://hdl.handle.net/11089/24702 2019-02-25T13:53:11Z 2016-01-01T00:00:00Z

Convaincre et transporter le lecteur : l’hypotypose dans les récits de voyages médiévaux castillans Roumier, Julia If travel narratives satisfy the reader’s curiosity by providing visions of an elsewhere, offering them the illusion of a travel they cannot do, and showing them wonders, characterized by their ability to surprise, we will find those texts use hypotyposis, a “speaking painting” that develops “the art of making present the absent” and “mak[ing] the unimaginable imaginable and the improbable, probable”. The development of travel narratives during the late Middle Age marked affimation of the individual and the rise of empiricism. Based on the personal experience of travellers (either real or fictional), these texts have to convince of their authenticity and transmit this direct vision (autopsiam) to make visible and palpable to the reader that unknown horizon unveiled by travelling. Hypotypose would be one of the tools erecting the travelogue as a relevant source of knowledge by sharing the traveller’s sensory experience. The valuation of empirical knowledge is based on the epiphany induced by hypotyposis.; Si le récit de voyage donne à voir l’ailleurs pour satisfaire la curiosité des lecteurs, leur offrant l’illusion du voyage qu’ils ne peuvent faire, leur montrant les merveilles, ces objets caractérisés par leur capacité à surprendre, nous y retrouverons bien la présence de l’hypotypose, « peinture parlante » qui développe « l’art de rendre présentes les choses absentes » et de « rendre imaginable l’inimaginable et vraisemblable l’invraisemblable ». Les récits de voyages, par leur développement au cours des derniers siècles du Moyen Âge, marquèrent l’affirmation de l’individu et l’avènement de l’empirisme. Basés sur l’expérience personnelle du voyageur (qu’elle soit réelle ou fictive), il faut à ces textes transmettre et convaincre de cette vision directe (autopsiam), afin de rendre visible et palpable pour le lecteur cet horizon inconnu dévoilé par le voyage. L’hypotypose serait ainsi un des outils érigeant le récit de voyage en source pertinente de savoir par le partage de l’expérience sensible du voyageur. La valorisation du savoir empirique s’appuie sur cette caractéristique d’épiphanie de l’hypotypose.

2016-01-01T00:00:00Z