http://hdl.handle.net/11089/58634 2026-06-26T06:15:23Z http://hdl.handle.net/11089/58646 International R&D Collaboration in Response to Global Disruptions: A Comparative Bibliometric Analysis of Research Networks Weresa, Marzenna Anna; Tomeczek, Artur F. This study examines the international research and development (R&D) collaboration related to global crises or disruptions, focusing on its role in addressing challenges arising from diverse crises. Bibliometric analysis of 160 peer-reviewed articles identified patterns of collaboration and mapped global research networks. We adopted a comparative analytical framework to examine differences in research collaboration focus and forms across multiple types of disruption or crisis. The results show that R&D collaboration related to disruptive events was concentrated in research centers such as the United States, the United Kingdom, and Germany, with the strongest links between the United States and China and between China and the United Kingdom. Other countries occupy more peripheral positions in global collaboration networks, reflecting lower overall engagement in research on the topic. In Central and Eastern Europe (CEE), Czechia stands out as one of the few countries whose research activities on collaboration during turbulence are internationally visible. Existing networks of connections between research centers are mostly bilateral, with researchers from CEE and the Global South being underrepresented. Furthermore, six thematic areas related to crises emerged as focal points for R&D collaborations: environmental crises, health emergencies, technological change, economic shocks, institutional instability, and humanitarian challenges. By identifying patterns of international R&D collaboration related to destabilizing events, the results of the analyses may inspire more effective responses to global challenges and support the development of more resilient and crisis-responsive R&D strategies.; W niniejszym badaniu analizowana jest międzynarodowa współpraca badawczo-rozwojowa (B+R) związana z globalnymi kryzysami lub zakłóceniami, ze szczególnym uwzględnieniem jej roli w rozwiązywaniu problemów wynikających z różnorodnych kryzysów. Analiza bibliometryczna 160 recenzowanych artykułów pozwoliła zidentyfikować wzorce współpracy i nakreślić mapę globalnych sieci badawczych. Zastosowano porównawcze ramy analityczne, aby zbadać różnice w tematyce i formach współpracy badawczej w różnych typach zakłóceń lub kryzysów. Wyniki pokazują, że współpraca badawczo-rozwojowa związana z zakłóceniami koncentrowała się w ośrodkach badawczych, takich jak Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Niemcy, z najsilniejszymi powiązaniami między Stanami Zjednoczonymi a Chinami oraz między Chinami a Wielką Brytanią. Pozostałe kraje zajmują bardziej peryferyjne pozycje w globalnych sieciach współpracy, co znajduje odzwierciedlenie w relatywnie mniejszym zaangażowaniu w badania nad tym tematem. W Europie Środkowo-Wschodniej Czechy wyróżniają się jako jeden z niewielu krajów, których działalność badawcza dotycząca współpracy w czasach turbulencji jest widoczna na arenie międzynarodowej. Ustalono także, że istniejące sieci powiązań między ośrodkami naukowymi prowadzącymi takie badania są najczęściej bilateralne, niedostatecznie reprezentowani są w tych sieciach badacze z krajów Europy Środkowo-Wschodniej i krajów Globalnego Południa. Zidentyfikowano sześć obszarów tematycznych związanych z kryzysami lub zakłóceniami, w których rozwijała się współpraca B+R: kryzysy środowiskowe, zagrożenia dla zdrowia publicznego, zmiany technologiczne, kryzysy ekonomiczne i finansowe, niestabilność instytucjonalna oraz wyzwania humanitarne.Wyniki analiz, identyfikując wzorce międzynarodowej współpracy badawczo-rozwojowej związanej z wydarzeniami destabilizującymi, mogą inspirować do skuteczniejszych reakcji na globalne wyzwania oraz wspierać rozwój bardziej odpornych i reagujących na kryzysy strategii badawczo-rozwojowych. 2026-06-24T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/58647 Determinants of Foreign Aid: The Case of Poland Cassina, Chiara; Nickl, Emma Maria; Oh, Jinhwan This study examines the determinants of Poland’s bilateral official developmental assistance (ODA) per capita allocation between 2013 and 2023 across 127 recipient countries. Employing panel data and multiple regression models, the analysis evaluates whether Poland, as a European Union post-accession donor with a post-communist transition background, allocates aid primarily based on recipient need or donor interest. The results indicate that Poland allocates significantly higher per capita aid to Eastern Partnership countries, reflecting strong regional solidarity rooted in historical ties. Within this regional context, aid allocation exhibits a non-linear income pattern, with middle-income recipients receiving the most support. Contrastingly, among non-Eastern Partnership recipients, income plays a minimal to negligible role in Poland’s aid allocation decisions. Trade relationships are relevant within the regional context, whereas democracy promotion shows no significant influence on aid allocation. The analysis further reveals that Russia’s invasion of Ukraine had a significant impact on Poland’s aid allocation to Eastern Partnership countries. Overall, these findings provide partial support for the dual-track hypothesis identified in the literature on emerging Asian donors. The results suggest that Poland’s ODA follows a regionally focused strategy that combines geopolitical concerns with transition solidarity, rather than being driven by humanitarian or commercial motives.; W artykule poddano analizie determinanty bilateralnej oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA) per capita, przyznawanej przez Polskę w latach 2013–2023 na rzecz 127 krajów-beneficjentów. Wykorzystując dane panelowe oraz modele regresji wielokrotnej, zbadano, czy Polska – jako kraj Unii Europejskiej z doświadczeniem transformacji postkomunistycznej, będący po akcesji dawcą pomocy – alokuje pomoc przede wszystkim na podstawie potrzeb beneficjentów czy też interesów dawcy. Wyniki wskazują, że Polska przeznacza istotnie wyższą pomoc per capita dla krajów Partnerstwa Wschodniego, co odzwierciedla silną solidarność regionalną zakorzenioną w więziach historycznych. W ramach tego kontekstu regionalnego alokacja pomocy wykazuje nieliniowy wzorzec dochodowy, przy czym kraje o średnich dochodach otrzymują największe wsparcie. Z kolei wśród krajów nienależących do Partnerstwa Wschodniego poziom dochodu odgrywa minimalną lub wręcz znikomą rolę w decyzjach Polski dotyczących alokacji pomocy. Relacje handlowe mają znaczenie w ujęciu regionalnym, natomiast promowanie demokracji nie wykazuje istotnego wpływu na alokację pomocy. Analiza ujawniła ponadto, że inwazja Rosji na Ukrainę miała istotny wpływ na alokację polskiej pomocy dla krajów Partnerstwa Wschodniego. Ogółem wyniki te częściowo potwierdzają hipotezę podwójnej ścieżki, identyfikowaną w literaturze dotyczącej wschodzących azjatyckich dawców pomocy. Rezultaty sugerują, że polska oficjalna pomoc rozwojowa realizuje strategię skoncentrowaną regionalnie, łączącą uwarunkowania geopolityczne z solidarnością transformacyjną, zamiast być determinowaną względami humanitarnymi lub komercyjnymi. 2026-06-24T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/58642 How Climate Resilience Shapes Sovereign Credit Risk: A Cross-Country Comparative Study Karkowska, Renata; Niedziółka, Paweł This article aims to identify the impact of a country’s climate risk resilience on its sovereign credit rating, and to answer whether a country’s vulnerability can be mitigated by its readiness. The analysis also examines the robustness of the identified relationships, assessing their relevance to both investment-grade and speculative-grade countries. The study is based on a cross-country sample of 67 countries. It examines the relationship between sovereign credit ratings issued by Standard & Poor’s and Moody’s and the ND-GAIN climate risk index, including the effects of its vulnerability and readiness components. To examine the link between sovereign credit ratings and climate resilience, we employ a cluster analysis based on climate vulnerability, adaptive capacity, and sovereign credit ratings, complemented by a linear regression model. The results indicate a positive relationship between climate resilience and sovereign credit rating. Vulnerability to climate risk negatively affects the rating, whereas the positive impact of climate readiness is more pronounced in countries with higher credit ratings than in those with lower ratings. The conclusions offer new insights into the determinants of sovereign credit ratings and the impact of climate risk on a country’s credibility, providing important implications for climate policy and for the methodologies used by credit rating agencies to assess sovereign ratings.; Celem artykułu jest identyfikacja wpływu odporności kraju na ryzyko klimatyczne na jego rating kredytowy oraz odpowiedź na pytanie, czy podatność na ryzyko może być łagodzona przez aktywną politykę klimatyczną państwa. Analiza uwzględnia również trwałość zaobserwowanych zależności w odniesieniu do krajów o ratingu inwestycyjnym oraz spekulacyjnym. Badanie opiera się na próbie 67 państw i koncentruje się na zależności między ratingami kredytowymi nadawanymi przez agencje Standard & Poor’s i Moody’s a indeksem ryzyka klimatycznego ND-GAIN, w tym jego składowymi – podatnością i gotowością. W celu weryfikacji zależności między ratingami kredytowymi państw a ich odpornością klimatyczną zastosowano analizę skupień opartą na podatności klimatycznej, zdolności adaptacyjnej oraz ratingach kredytowych, a także model regresji liniowej. Wyniki wskazują na pozytywną zależność między odpornością klimatyczną kraju a jego ratingiem kredytowym. Podatność na ryzyko klimatyczne wpływa negatywnie na ocenę wiarygodności kredytowej, natomiast pozytywny wpływ gotowości klimatycznej jest bardziej widoczny w krajach o wyższych ratingach niż w tych o gorszej ocenie wiarygodności kredytowej. Wnioski dostarczają nowych informacji na temat czynników determinujących ratingi kredytowe państw oraz wpływu ryzyka klimatycznego na wiarygodność kraju, co ma istotne znaczenie dla polityki klimatycznej oraz metodologii wyznaczania ratingów suwerennych przez agencje ratingowe. 2026-06-24T00:00:00Z http://hdl.handle.net/11089/58644 Green Finance’s Impact on Economic Resilience – The Moderating Role of Market Integration Dang, Anh This study examines whether and how green finance enhances economic resilience in emerging economies and evaluates the moderating role of market integration in this relationship. Using the System Generalized Method of Moments (SGMM) estimation to address issues of endogeneity and lagged dependent variables, the empirical results indicate that green finance exerts a positive and statistically significant influence on economic resilience. Furthermore, a high level of market integration enhances the effectiveness of green finance in strengthening a country’s ability to withstand and recover from economic, social, and environmental shocks. Based on these findings, the study recommends that emerging economies promote the development of green finance by establishing clear policy frameworks, advancing sustainable financial instruments, and encouraging the flow of green capital into the real economy. Simultaneously, efforts should be made to deepen market integration through trade liberalization, regional financial cooperation, and improvements in the investment climate, to fully leverage the spillover benefits of globalization and reinforce the foundation for economic recovery amid increasing global uncertainties.; Niniejszy artykuł odpowiada na pytania, czy i w jaki sposób zielone finanse zwiększają odporność gospodarczą w gospodarkach wschodzących, a także poddaje ocenie moderującą rolę integracji rynkowej w tym zakresie. Wyniki badań empirycznych, uzyskane z wykorzystaniem systemowej uogólnionej metody momentów (SGMM) w celu uwzględnienia problemów endogeniczności i opóźnionych zmiennych zależnych, wskazują, że zielone finanse wywierają pozytywny i statystycznie istotny wpływ na odporność gospodarczą. Ponadto wysoki poziom integracji rynkowej zwiększa skuteczność zielonych finansów w umacnianiu zdolności danego kraju do przetrwania wstrząsów gospodarczych, społecznych i środowiskowych oraz do odbudowy po nich. Na podstawie tych ustaleń rekomenduje się, aby gospodarki wschodzące promowały rozwój zielonych finansów poprzez ustanowienie jasnych ram politycznych, promowanie zrównoważonych instrumentów finansowych oraz zachęcanie do napływu zielonego kapitału do gospodarki realnej. Jednocześnie należy podjąć wysiłki na rzecz pogłębienia integracji rynkowej poprzez liberalizację handlu, regionalną współpracę finansową oraz poprawę klimatu inwestycyjnego, aby w pełni wykorzystać pożytki płynące z globalizacji i wzmocnić podstawy ożywienia gospodarczego w obliczu rosnącej niepewności na świecie. 2026-06-24T00:00:00Z