Problemy etyki dokumentalisty w polskim kinie po 1970 roku. Perspektywa filozofii odpowiedzialności

Abstract

Rozprawa wyrasta z przekonania autora o potrzebie i przydatności budowania dyskursu wokół zagadnień etyki dokumentalisty. Część pierwsza pracy odnosi się do dotychczasowych sposobów ujmowania dokumentalizmu (i jego definiowania) po to, aby następnie w ich ramach odnaleźć miejsce dla refleksji etycznej. Jest także próbą wprowadzenia w problematykę etyki dokumentu. Część druga sprowadza się do sprawdzenia założeń teoretycznych, przyjętych w pierwszej części pracy, a skupiona ona została na polskim kinie dokumentalnym po 1970 roku. Wtedy to pojawił się nowy ton w filmach młodych, debiutujących w tym czasie reżyserów, niosący ze sobą całą gamę problemów etycznych. Granicą, oddzielającą dwa badane okresy polskiego kina jest rok 1989. Lata osiemdziesiąte były ubogie, jeśli chodzi o twórczość dokumentalną, na co wpłynęły przede wszystkim uwarunkowania historyczne i polityczne. W rozdziale IV omówione zostały nurty i tendencje, obecne w twórczości po 1989 roku.