Dyplomacja Wietnamu w konfrontacji z regionalną dwubiegunowością w Azji Południowo-Wschodniej

Abstract

Głównym celem monografii jest analiza specyfiki dyplomacji wietnamskiej, ale z perspektywy regionalnej dwubiegunowości. Autorzy podporządkowali swoją analizę głównej hipotezie badawczej, mówiącej, że w regionie Azji Południowo-Wschodniej ukształtował się system przypominający bipolarność z udziałem dwóch mocarstw: USA i ChRL, ale Wietnam umiejętnie stosuje politykę balansowania ich wpływów w kierunku rozwiązań multilateralnych. Ta polityka, nazywana hedgingową lub bambusową wpisuje się w działania pozostałych państw regionu, ale Wietnam wprowadza własne rozwiązania, wynikające z doświadczeń historycznych.Autorzy przeanalizowali konkretne działania dyplomatyczne i wskazali na różnorodność metod i narzędzi dyplomatycznych Wietnamu, zależności i zmieniające się determinanty. W przypadku tego państwa duże znaczenie ma „dyplomacja ludowa", która nawiązuje do narracji Ho Chi Minha, jednak autorzy zauważają, że w odniesieniu do obu mocarstw – USA i ChRL – działania dyplomatyczne Wietnamu bardziej przypominają te tradycyjne, klasyczne, związane z aparatem rządowym i działalnością Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W realizacji celów polityki zagranicznej zauważalna jest rola partii komunistycznej i instytucji od niej zależnych, co szczególnie wiąże się ze specyfiką systemu politycznego Wietnamu. Autorzy wzięli pod uwagę trzy segmenty stwarzające możliwość optymalizacji zysków oraz minimalizowania ryzyka, które niekiedy pojawiają się z powodu zbytniego zbliżenia w kierunku jednego z mocarstw lub zwiększającego się dystansu. Te trzy segmenty to polityka oraz dyplomacja dwu- i wielostronna, relacje gospodarcze, wreszcie relacje w zakresie bezpieczeństwa i współpracy militarnej.

The main objective of the monograph is to analyze the specifics of Vietnamese diplomacy from the perspective of regional bipolarity. The authors have based their analysis on the main research hypothesis, which states that a system resembling bipolarity has developed in Southeast Asia, involving two superpowers: the US and the PRC, but Vietnam skillfully applies a policy of balancing their influence towards multilateral solutions. This policy, known as hedging or bamboo diplomacy, is in line with the actions of other countries in the region, but Vietnam is introducing its own solutions based on historical experience.The authors analyzed specific diplomatic actions and pointed to the diversity of Vietnam's diplomatic methods and tools, dependencies, and changing determinants. In the case of this country, "people's diplomacy," which refers to Ho Chi Minh's narrative, is of great importance, but the authors note that with regard to both superpowers—the US and the PRC—Vietnam's diplomatic activities are more reminiscent of traditional, classic ones associated with the government apparatus and the activities of the Ministry of Foreign Affairs. The role of the Communist Party and its affiliated institutions is noticeable in the implementation of foreign policy objectives, which is particularly related to the specific nature of Vietnam's political system. The authors took into account three segments that offer opportunities to optimize profits and minimize risks, which sometimes arise due to excessive rapprochement with one of the superpowers or increasing distance. These three segments are bilateral and multilateral politics and diplomacy, economic relations, and finally, security and military cooperation relations.