Mistycyzm hiszpański w piśmiennictwie polskich karmelitanek XVII i XVIII wieku

Abstract

Przedmiotem rozprawy doktorskiej jest recepcja dzieł mistyków hiszpańskich (św. Teresy z Avila i św. Jana od Krzyża) w piśmiennictwie polskich karmelitanek XVII i XVIII wieku. Analizie poddana została autobiograficzna twórczość pierwszych, wymienionych wyżej, polskich karmelitanek, a także poezja anonimowych autorek kręgu karmelitańskiego. Zasadniczym celem pracy było ustalenie recepcji pism i duchowości św. Teresy z Avila i św. Jana od Krzyża w twórczości polskich karmelitanek z XVII i XVIII wieku, także zwrócenie uwagi na indywidualny charakter wewnętrznych przeżyć zakonnic, a tym samym na oryginalność ich stylu i sposobu wypowiedzi, oraz próba weryfikacji autentyczności doświadczeń mistycznych polskich karmelitanek przy użyciu stosowanych w teologii życia duchowego kryteriów. Analizie poddane zostały liczne fragmenty autobiograficznych zapisków polskich karmelitanek, ze zwróceniem szczególnej uwagi na charakterystyczne momenty życia wewnętrznego zakonnic, ich przełomowe etapy w świetle zasad teologii życia duchowego, mające swe podstawy w Biblii, w doktrynach i dziełach mistyków, zwłaszcza św. Teresy z Avila i św. Jana od Krzyża. W rozprawie wykorzystano następujące metody: dedukcyjną, indukcyjną i porównawczą.