Inspiracje muzyczne we współczesnym dramacie polskim

Abstract

Rozprawa dotyczy muzycznych inspiracji we współczesnym dramacie polskim, a punktem wyjścia dla prezentowanych rozważań jest literacka teoria dramatu, rozpatrująca go jako twór słowny. Materiał stanowią utwory opublikowane w miesięczniku „Dialog” z lat 1956–2007. W badanych rocznikach „Dialogu” 49 tekstów zostało wyekscerpowanych z obszernego materiału dramatycznego jako takich, które realizują problem szeroko rozumianej muzyczności. Rozprawa składa się z sześciu rozdziałów. Rozdział pierwszy koncentruje się na przedstawieniu stanowisk dwudziestowiecznych badaczy oraz twórców na muzyczność dzieła literackiego, sposób rozumienia i wyznaczniki tego pojęcia. Rozdział drugi przedstawia związki teatru i dramatu z muzyką, poczynając od starożytności i eksponując muzyczność w poszczególnych epokach. Rozdział trzeci prezentuje te współczesne formy dramatyczne, których muzyczność stanowi dominantę i wpływa na kształt artystyczny utworu: kompozycję, kreację bohaterów czy język wypowiedzi postaci. W czwartym rozdziale omówiono gatunki radiowe — głównie słuchowiska, ale także inne odmiany dramatu, tj. scherza czy miniatury radiowe. W rozdziale piątym zawarto określenie funkcji didaskaliów, obejmujących muzyczną realizację dzieła oraz język poszczególnych utworów. Rozdział szósty, będący zwieńczeniem wcześniejszych analiz, wskazuje funkcje elementów muzycznych we współczesnych formach dramatycznych.