Faraonizm w polityce prezydenta Abd al-Fattaha as-Sisiego w Egipcie

Abstract

Po politycznym zastoju epoki Mubaraka, Egipt od 2013 roku jest w procesie definiowania i kształtowania porewolucyjnej struktury politycznej. Abd al-Fattah as-Sisi, który został prezydentem Egiptu po obaleniu Muhammada Mursiego, ożywia faraońską tożsamość Egiptu. Prezydent spędził swoją pierwszą kadencję na poszukiwaniu modelu, który pasowałby do jego wizji nowego Egiptu i republiki, którą zamierza zbudować. Wypracował narrację zbudowaną na odrębnej tożsamości egipskiej, z odmienną, zakotwiczoną w starożytności narracją kulturową, historyczną i polityczną. Przejście Egiptu od tożsamości arabskiej do tożsamości faraońskiej można dostrzec w projektach architektonicznych nowej stolicy i wydarzeniach kulturalnych inicjowanych przez rząd egipski, ale także w działaniach mających ograniczyć wpływy organizacji panislamistycznych. Jednocześnie, mimo deklaracji budowania jedności narodowej, wciąż marginalizacji podlegają Koptowie, postrzegający siebie jako rzeczywistych potomków rdzennych Egipcjan.

Following the political stagnation of the Mubarak era, Egypt has been engaged in a process of defining and shaping its post-revolutionary political structure since 2013. Abdel Fattah el-Sisi, who assumed the presidency of Egypt after the ousting of Mohamed Morsi, has sought to revive the pharaonic identity of Egypt. During his first term, President el-Sisi focused on identifying a model that would align with his vision of a new Egypt and the republic he aims to establish. He has constructed a narrative grounded in a distinct Egyptian identity, one that is anchored in an ancient cultural, historical, and political discourse. The transition from an Arab identity to a pharaonic one in Egypt is evident not only in the architectural projects of the new capital and the cultural events sponsored by the Egyptian government, but also in policies designed to curtail the influence of pan-Islamist organisations. Simultaneously, despite official rhetoric promoting national unity, Coptic Christians – who regard themselves as the true descendants of the ancient Egyptians – remain marginalised within the political and social fabric of the nation.