Strategie autobiograficzne w najnowszej prozie polskiej

Abstract

Autorkę rozprawy interesuje obszar między powieścią a autobiografią. Przyjmuje perspektywę badawczą, która traktuje literaturę jako „system naczyń połączonych” i śledzi przemiany sygnalizowane przez formy hybrydyczne. Definicje tradycyjnych gatunków „odklejają się od rzeczy”, czyli przestają zadawalająco opisywać konkretne utwory, dlatego badacze z tej „frakcji” traktują je jako punkty odniesienia i uznają, że autorzy posługują się nimi, by przy użyciu czytelnych nawiązań wpisywać utwory w przestrzeń hermeneutyczną, a więc — by sterować odczytaniami tekstów. Autorka analizuje utwory, które zrywają z tradycją i eksperymentują z klasycznymi wzorcami. Pisze o: „Baltazarze” Sławomira Mrożka, „Asystencie śmierci” Bronisława Świderskiego oraz „Lubiewie” Michała Witkowskiego. Punktem wyjścia tej pracy są złożone kwestie genologiczne, a autorka rozważa problem badawczy, czy autofikcja to nowa propozycja genologiczna.