Zaspokajanie potrzeb zdrowotnych ludzi starych

Abstract

Potrzeby zdrowotne ludzi starych wynikają z nakładania się na siebie trzech czynników: fizjologicznego procesu starzenia się, odrębności patologii wieku starczego oraz warunków socjoekonomicznych. Wszystkie te czynniki wymagają zintegrowanej oceny potrzeb zdrowotnych i socjalnych, aby umożliwić jak najdłuższe samodzielne bytowanie starego człowieka w jego naturalnym środowisku życiowym. Powszechne prawo do ochrony zdrowia jest w Polsce gwarantowane przez konstytucję. Jednakże obecne uregulowania prawne nie uwzględniają zachodzących procesów demograficznych (starzenie się społeczeństwa) i nie zapewniają ludziom starym odpowiedniej opieki zdrowotnej. Obecna struktura polskiej służby zdrowia uniemożliwia prowadzenie zintegrowanej oceny potrzeb starszego pacjenta i ich zaspokajanie w zakresie opieki zdrowotnej. Zbiurokratyzowane przepisy narzucone przez Narodowy Fundusz Zdrowia ograniczają możliwość prawidłowego prowadzenia diagnostyki i terapii geriatrycznej i są niezgodne z przyjętymi w cywilizowanym świecie standardami opieki geriatrycznej. Poprawa tej sytuacji wymaga poszerzenia wiedzy geriatrycznej wszystkich pracowników ochrony zdrowia (w tym także kadry zarządzającej), obligatoryjne nauczanie geriatrii na wydziałach lekarskich Uniwersytetów Medycznych, wykształcenie większej liczby lekarzy specjalistów geriatrii i zorganizowanie odpowiednio dużej liczby placówek geriatrycznych (przychodnie, oddziały szpitalne, kliniki geriatrii).